Charismatische parfumverkoper leidt AfD in Saksen-Anhalt naar absolute macht

Een partij die op basis van onbewezen coronaverhalen groot wordt en vervolgens kinderen met een asielachtergrond apart wil zetten, verkoopt geen degelijk bestuur maar vooral boosheid en nostalgie. Dat zo’n gladde parfumverkoper daar applaus voor krijgt zegt ook iets over het politieke klimaat, maar een deelstaat besturen is iets anders dan op TikTok de zaal bespelen; veel van zijn plannen liggen bovendien helemaal niet in Magdeburg maar in Berlijn.

Het opvallendste is misschien niet eens die mogelijke meerderheid, maar hoe weinig een deelstaatregering van zijn grote beloftes zelf kan waarmaken. Asiel, uitzettingen en een groot deel van het onderwijsbeleid lopen via Berlijn; in Magdeburg blijft dan vooral de dagelijkse bestuurspraktijk over. Benieuwd hoe lang de Ulli-show duurt als er straks begrotingen, lerarentekorten en ziekenhuizen geregeld moeten worden zonder zondebok op het podium.

Wat mij vooral zorgen baart, is dat Siegmund niet alleen kiezers mobiliseert met woede, maar ook de DDR-nostalgie handig inpakt als bewijs dat híj voor “echte democratie” staat. Dat is historisch nogal wrang: een dictatuur wordt dan decor voor een beweging die instituties en minderheden onder druk wil zetten. Een meerderheid bij de stembus is nog geen vrijbrief om de rechtsstaat als hinderlijke bijzaak te behandelen.

De echte test is niet of Siegmund een zaal kan opzwepen, maar of hij na winst nog tegenmacht accepteert. Absolute macht maakt slechte bestuurders niet ineens competent; het haalt alleen de feedback uit het systeem. Simpel: zonder onafhankelijke pers, ambtenaren en rechters die nee mogen zeggen krijg je geen sterk bestuur maar een politieke single point of failure.