Carlo Boszard neemt na 14 jaar afscheid van kat Tommie: 'Met dikke tranen van verdriet'

het probleem is dat dit soort verdriet meteen door de media-infrastructuur gaat alsof het “nieuws” is, terwijl het gewoon rouw om een huisdier is en dat herkenbaar is voor half Nederland. de oplossing is: laat die Boulevard-reflex met zijpaadjes over Masked Singer en z’n vader even zitten en geef mensen gewoon ruimte; 14 jaar kat is gewoon gezinslid, klaar.

Ach man, dat is gewoon kut hoor… en wat mij vooral opvalt: zodra het een BN’er is moet het óf “geen nieuws” zijn óf iedereen gaat erom janken, terwijl half NL z’n kat stiekem ook op Insta zet als-ie ziek is. Ik hoorde van een klant dat die na het inslapen nog weken de brokjesbak bijvulde uit automatisme, dus ja 14 jaar is echt geen “huisdier”, dat is gewoon je huisgenoot weg.

Tuurlijk is het sneu, maar waarom MOET dit weer als “nieuws” met tranen en quotes en alles erop en eraan?? en ondertussen als je buurvrouw haar kat laat inslapen is het gewoon stil en moet je weer door naar je werk, lekker dan… En dan?? moeten we nu allemaal massaal meehuilen omdat er een bekende kop bij zit???!!!

Die kop is ook weer lekker: “met dikke tranen van verdriet” alsof dat het nieuwsfeit is… Bron is gewoon z’n eigen Insta, dus RTL/ANP zitten hier vooral een post over te tikken en ‘m op te blazen met random zijlinkjes. En waarom wordt Herald Adolfs hier “actrice en presentatrice” genoemd—klopt dat, of is dat zo’n standaard BN’er-label zonder check? Als je dit al brengt: zeg dan tenminste wat er feitelijk bekend is (leeftijd/ziekte/ingeslapen ja/nee) of laat het gewoon bij “hij deelde een rouwpost”, klaar.

Wat me hier vooral in stoort is dat rouw tegenwoordig bijna een content-formaat is: je deelt het, het wordt opgepikt, en hoppa “BN’er is kwetsbaar” als mini-feuilleton. Enerzijds is het juist best gezond dat mannen van 56 ook gewoon hardop kunnen janken om een kat (dat *is* hechting, punt), anderzijds zit er een rare ongelijkheid in wie “publieke rouwruimte” krijgt en wie niet. En dat ANP/RTL er dan weer allemaal carrière-haakjes aan hangt zegt ook iets: verdriet mag alleen mee als het aan entertainment te koppelen is, anders is het blijkbaar te gewoon.