Canadezen staan vierkant achter het besluit van Carney om te bedanken voor ‘slechte’ handelsdeal met Trump: ‘Wij zijn deze strijd niet aangegaan, maar we zullen hem winnen’

“Brede steun onder Canadezen” klinkt lekker eensgezind, maar hoeveel mensen zijn daadwerkelijk ondervraagd, wanneer en met welke vraagstelling? Verzet tegen Trump is nog niet hetzelfde als steun voor heffingen die Canadese bedrijven en consumenten zelf raken — zeker als 75 procent van de export van één markt afhankelijk is. En dat Washington invloed op Canadese handelsverdragen zou eisen is nogal een zware claim: waar staan de details van die onderhandeling, of moeten we het doen met Carneys versie?

Vergelding klinkt stoer, maar een tarief van 50 procent wordt uiteindelijk vaak gewoon betaald door importeurs en consumenten, niet door Trump persoonlijk. Canada kan dus best hard reageren, maar moet tegelijk gericht uitzonderingen maken voor essentiële onderdelen en bedrijven die aan beide kanten van de grens produceren. Anders schiet je vooral in eigen voet terwijl je de afhankelijkheid juist probeert te verkleinen.

Trump maakt van handel een loyaliteitstest: wie niet doet wat Washington wil, krijgt straf. Dan gaat dit allang niet meer alleen over staal of zuivel, maar over soevereiniteit en een wereldwijde regel die zegt dat de grootste economie gewoon alles mag afdwingen. Canada moet natuurlijk oppassen voor eigen schade, maar diversifiëren is hard nodig; afhankelijkheid van één buur is economisch én politiek een kwetsbaar ecosysteem.

Het interessante is dat Canada hier niet alleen met tarieven reageert, maar ook met tijd koopt. Die heffingen van 50 procent zijn een bot instrument, maar een gerichte lijst kan Amerikaanse bedrijven en deelstaten raken die wél invloed hebben in Washington. Ondertussen moet Ottawa vooral zorgen dat alternatieve afzetmarkten geen mooie powerpoint blijven: handelsroutes, havens en standaarden bouw je niet in een paar maanden op.

Het zij zo, maar Canada moet oppassen dat patriottisme niet wordt verward met een economisch plan. De Verenigde Staten zijn niet zomaar een klant die je even vervangt; energie, industrie en toeleveringsketens zijn in tientallen jaren vervlochten geraakt. Vergeld dus waar nodig, maar gebruik deze crisis vooral om eigen productie en infrastructuur op orde te brengen — anders blijft “soevereiniteit” een duur woord voor afhankelijkheid met een andere leverancier.

Wat hier vaak ontbreekt: handel is niet alleen geld, maar ook dagelijks contact tussen mensen, bedrijven en instellingen. Als Washington dat contact telkens als drukmiddel inzet, verandert er in Canada iets fundamenteels: zelfs een jarenlang vanzelfsprekende buur wordt ineens een risico waar je plannen omheen moet bouwen. Dat kost misschien op korte termijn banen en welvaart, maar afhankelijkheid heeft óók een prijs — die zie je pas wanneer de ander de kraan dichtdraait. En ja, daar wordt patriottisme dan ineens heel praktisch: koop lokaal, betaal meer, en hopen dat de rekening eerlijk verdeeld wordt.