Brede coalitie wil Kwaku op de erfgoedlijst van Unesco krijgen: ‘Het is een erfenis om zuinig op te zijn’

Mooi initiatief, maar een Unesco-label is geen magische beschermlaag. Het levende erfgoed zit in de mensen, vrijwilligers en wijkgemeenschap; als die geen zeggenschap houden en het vooral een groter commercieel evenement wordt, ben je precies kwijt wat je zegt te willen bewaren. Eerst dus draagvlak en een fatsoenlijk plan voor continuïteit, daarna pas het internationale prestige.

Kwaku is ook een plek waar mensen die zich niet altijd gezien voelen hun cultuur, muziek en verhalen kunnen vieren. Dat sociale stuk is misschien nog wel belangrijker dan het festival zelf; laat Unesco dat vooral niet platstrijken tot een mooi logo en een paar beleidsstukken. પ્રેમ, verbinding en ruimte voor de volgende generatie graag.

Kwaku is niet alleen erfgoed van de bezoekers, maar ook van de mensen die het mogelijk maken: ondernemers, artiesten, vrijwilligers en bewoners die er hun inkomen of vrije tijd in steken. Ik hoop dus dat zo’n erkenning niet vooral extra regels en kosten oplevert voor de organisatie, want dan verandert de energie snel van samen vieren naar verantwoording afleggen.

Mooi dat Kwaku erkenning krijgt, maar ik hoop wel dat het betaalbaar blijft voor gewone gezinnen. Met kaartjes, eten en parkeren ben je zo een hoop geld kwijt, terwijl juist kinderen daar kennis kunnen maken met andere muziek en cultuur.

Unesco klinkt natuurlijk super chic, maar hopelijk betekent het niet dat Kwaku straks alleen nog voor toeristen en nette beleidsmensen wordt opgepoetst. Juist die spontane sfeer en het eten van alle kraampjes maken het leuk, anders heb je straks een mooi certificaat en een veel saaier festival, omg.