Berlijn voorlopig niet autovrij, referendum van de baan

140k handtekeningen in een stad als Berlijn is dus gewoon niet genoeg draagvlak, klaar. autovrij klinkt lekker op papier, maar mensen moeten ook gewoon naar werk, klus, familie en met OV dat daar ook niet altijd top is ga je dit niet “even” doordrukken.

het probleem is dat zo’n “12 dagen per jaar auto” plan een papieren maatregel is die je verkeerskundig meteen stuk rijdt: je knijpt de capaciteit in het hart dicht en duwt de rest naar de randen, dus je krijgt ring- en wijkstraten als permanente omleidingsinfrastructuur met meer zoekverkeer en meer conflictpunten. de oplossing is niet een verbod als startpunt maar eerst het alternatief bouwen: P+R’s aan de ring, OV-frequenties omhoog, logistieke venstertijden met hubs, en pas dan stap voor stap parkeer- en doorrijtarieven zodat je gedrag stuurt zonder de boel te ontregelen; draagvlak koop je met betrouwbaarheid, niet met een kalenderregel die niemand kan uitleggen aan z’n werkgever.

die “12 dagen per jaar” regel is ook zo’n systeemding: alsof je met een kalender onze kinderen ineens veiligere straten geeft, terwijl het echte probleem is dat steden overal steen en asfalt zijn en ouders met bakfietsen tussen opgefokte taxi’s en bezorgbusjes moeten laveren. maak het centrum bewust groener en rustiger met speelstraten en echte ruimte voor lopen/fietsen, maar stop met mensen behandelen als overlast omdat ze een auto hebben, zeker als het OV je met kinderwagen en boodschappen weer eens laat stikken.

140.000 handtekeningen is ook gewoon een signaal dat de gewone man in Berlijn andere zorgen heeft dan een “autovrije ring”, die moet z’n moeder bezoeken en z’n gereedschap meenemen zonder drie keer overstappen. als je iets wilt veranderen moet je het eerlijk doen met betalen voor schaarse ruimte en goede alternatieven, niet met juristenplannen waar je uiteindelijk vooral de klusbus en de zorg eruit knijpt.