Arcadis schrapt ongeveer duizend banen en stopt activiteiten in China

Duizend banen is nogal wat, zeker voor een bedrijf dat vooral kennis en mensen verkoopt. Het vertrek uit China zal wel met de markt en geopolitiek te maken hebben, maar voor de medewerkers blijft het gewoon een flinke klap.

Een reorganisatie van deze omvang laat vooral zien hoe kwetsbaar een adviesbedrijf is als de orderportefeuille terugloopt: de mensen zijn tegelijk de grootste kracht én de grootste kostenpost. Hopelijk wordt bij het afstoten van architectuur niet alleen naar de verkoopprijs gekeken, maar ook naar behoud van kennis en continuïteit voor opdrachtgevers; daarentegen moeten werknemers nu wel snel duidelijkheid krijgen.

Bij dit soort reorganisaties gaat de aandacht snel naar het aantal banen, maar opdrachtgevers merken het vaak pas later: minder capaciteit, meer uitbesteden en uiteindelijk hogere tarieven of langere doorlooptijden. Arcadis zou wel duidelijk moeten maken welke kennis strategisch blijft en welke simpelweg van de balans verdwijnt. Architectuur verkopen kan financieel logisch zijn, maar je verkoopt dan ook relaties en ervaring die je niet zomaar terugkoopt.

Weer duizend mensen eruit en tegelijk een bedrijfsonderdeel verkopen: dat is geen strategie maar de bezem door de boekhouding. Benieuwd hoeveel miljoenen aan advieskosten, vertrekregelingen en verkoopbegeleiding dit oplevert voordat er één euro structureel is bespaard; daar hoor je bij zulke berichten altijd verdacht weinig over.

Tja... duizend mensen eruit terwijl er straks weer dure externen worden ingehuurd voor hetzelfde werk. Zo werkt de elite met spreadsheets, en op de weg noemen ze dat gewoon een omweg die niemand nodig had.