AD-hoofdredacteur Rennie Rijpma wordt mediadirecteur van KRO-NCRV

Stoelendans is niet het punt, het punt is dat “strak organiseren” bij de publieke omroep al twintig jaar het toverwoord is en het eindigt bijna altijd in méér control, méér formats, méér vergaderlagen. Enerzijds roepen managers dat het geld naar makers moet, anderzijds gaan ze juist sturen op meetbaarheid en risicomijding, en dan sneuvelt onderzoeksjournalistiek als eerste omdat het duur is en gedoe geeft. Concreet: een AD-hoofdredacteur die gewend is aan dagproductie en bereik gaat bij KRO-NCRV eerder snijden in tijd en autonomie van redacties dan in de bestuurslaag erbóven, want dáár mag je meestal niet aankomen. Dat “minder gedoe” krijg je niet met een nieuwe titel op één persoon, maar met minder KPI’s en minder interne marktjes tussen afdelingen, en dat is precies waar mediadirecteuren zelden op afgerekend worden.

Feit is: je mist het belangrijkste punt, KRO-NCRV is geen bedrijf dat je even lean gaat trekken, het is óók een omroep met een eigen missie en publieke verantwoording. Als mediadirecteur kan ze pas echt verschil maken als ze transparant wordt over keuzes en belangen, anders krijg je alleen meer PR en minder kritische journalistiek, en daar wordt het publieke debat niet gezonder van.