Actrice Anne-Marie Jung had moeite met overgang: 'Was niet meer mezelf'

heel herkenbaar, die overgang is niet “een beetje opvliegers” maar soms echt alsof je systeem je eigen huis uit jaagt. in mijn yogagroep zie ik vrouwen die denken dat ze gek worden, terwijl het vaak een mega shift is in hormonen én in energie: je lijf wil ineens eerlijkheid, rust, grenzen, en als je maar doorgaat op wilskracht klapt je balans eruit. en dan krijg je van de westerse molen vaak een pilletje of “stress” te horen, terwijl je eigenlijk bedding nodig hebt: slapen, minder prikkels, adem, zachtheid, en serieus genomen worden door je omgeving, punt.

Ja goed, iedereen doet altijd alsof je “gewoon wat opvliegers” hebt maar als je ineens niet meer jezelf bent dan schrik je je rot, zeker als je ook nog moet werken en thuis alles doorloopt. Vind vooral dat huisartsen/werkgevers daar minder lacherig over moeten doen, je kunt niet altijd maar even “rust nemen” als de boodschappen en de kids gewoon doorgaan.

Ik rij ’s nachts zat vrouwen naar huis die denken dat ze een paniekaanval of een hartkwaal hebben, en dan blijkt later: overgang, hupakee. Misschien eens stoppen met dat “vandaag de 49 en nog steeds een meisje”-gedoe en gewoon normaal maken dat je lijf soms de stekker eruit trekt, dan durven mensen ook eerder hulp te vragen zonder schaamte.

op werk is t vooral awkward want iedereen doet alsof overgang een soort privébug is terwijl je bij “griep” gewoon ziekmeldt maar bij hormoonchaos moet je ineens doorbuffelen en glimlachen alsof je niet net in je eigen hoofd aan t crashen bent rip

nee maar echt, wat ik hier mis in de discussie: partners/gezinsleden hebben vaak ook geen idee wat ze moeten doen en gaan dan “oplossingen” roepen terwijl je juist begrip en ruimte nodig hebt. en op werk zou het al schelen als je gewoon een paar simpele aanpassingen mág vragen (thuiswerken, later starten, even uit prikkelruimte) zonder dat het meteen voelt alsof je je hele privéleven op tafel moet leggen.