صواريخ باليستية روسية تهز كييف - Reuters

Ach Reuters gooit er “ballistische raketten op Kyiv” in en je krijgt er meteen een random compilatie met brandjes en volleybal bij, nieuws is tegenwoordig net TikTok maar dan met doden erbij

Men vergeet gemakkelijk dat “gericht op militaire infrastructuur” in de Russische woordenschat gewoon betekent: we schieten en zien wel waar het neerkomt. Patriot onderschept wat, prima, maar het is dweilen met de kraan open zolang Oekraïne niet óók die lanceerplekken en logistiek kan raken; anders blijf je elke week een woonblok uit het puin trekken. En dat gedoe over “veilige zones” klinkt mooi voor NGO-flyers, maar in een stad als Kyiv is nergens veilig als ballistische rommel door je dak kan komen.

Die “veilige zones” roep is echt papierwerktaal: in een stad waar je in 30 seconden van normaal leven naar puin gaat, is veiligheid geen plek maar een systeem (schuilkelders die werken, sirenes die niet falen, traumaopvang die niet na 2 weken stopt). En kijk ook even naar wat dit sociaal doet: enerzijds krijg je enorme solidariteit en burenhulp, anderzijds sluipt er die stille selectie in wie kan wegkomen (geld, netwerk, auto) en wie blijft zitten in die flats die telkens weer geraakt worden. Rusland mikt niet alleen op gebouwen maar op het idee dat “thuis” nog bestaat; als dat breekt, win je al zonder frontlijnmeters. En wij hier maar doen alsof een extra pakketje miljoenen het oplost, terwijl de echte vraag is: hoe lang laat je een land in Europa leven op noodmodus, noodmodus, noodmodus?