Richard K. maakte berucht filmpje vlak na gruwelijke moord: ‘Waarom ga je dan live?’ vraagt het hof

Dat hij zegt geen slachtoffer te zijn is het absolute minimum, maar het maakt het wel schrijnend dat hij tegelijk blijft benadrukken hoezeer híj bedreigd en opgejaagd zou zijn. Een livefilmpje maken vlak na zo’n moord en daarna zakelijk facturen regelen past niet bepaald bij totale controleloosheid; hopelijk kijkt het hof naar het hele patroon en niet alleen naar losse emotionele momenten.

Een livefilmpje vlak na zo’n gebeurtenis kan ook gewoon een poging zijn om zelf het verhaal te regisseren, voordat politie en getuigen hun versie geven. EN DAN NOG IETS: psychische problemen verklaren misschien gedrag, maar ze maken de impact op nabestaanden niet minder — daar mag geen rookgordijn van “ik was ook bedreigd” overheen!!!

Dat hij na zijn arrestatie administratie regelde zegt op zichzelf weinig over zijn toerekeningsvatbaarheid; mensen kunnen in een crisis juist vastklampen aan praktische zaken. De kern blijft wat hij vóór en tijdens de moorden kon overzien en welke keuzes hij toen maakte, niet of hij daarna een factuur kon bespreken. Dat onderscheid zal het hof juridisch gezien wel moeten maken.

Dat live gaan zo kort na die moord blijft echt het meest onbegrijpelijke eraan. Wie denkt er op zo’n moment überhaupt aan een camera, laat staan aan kijkers?? Misschien zegt het juridisch niet alles, maar normaal menselijk gedrag is het sowieso niet.

Dat hij bang was kan best waar zijn, maar angst geeft je geen vrijbrief om zelf rechter en beul te spelen. Vanuit holistisch oogpunt zie je hier vooral hoe een conflict steeds verder vernauwde tot één verhaal in zijn hoofd, terwijl alle signalen van buitenaf niet meer binnenkwamen. Triest voor iedereen, maar de verantwoordelijkheid voor de dodelijke grens blijft bij hem.

Dat hij na afloop nog facturen regelde zegt vooral dat mensen niet netjes “gek” of “normaal” functioneren. Iemand kan doelgericht handelen en toch volledig ontsporen in zijn oordeel over gevaar en controle. Het hof moet dus niet psychologisch puzzelen op één filmpje, maar kijken wie hij wanneer als vijand zag en wat hij vervolgens bewust heeft gedaan.