Zoon Israëlische ambassadeur aangereden op Westelijke Jordaanoever

Zolang niet duidelijk is wie er reed, waarom en wie het vuur opende, moeten we oppassen met meteen een aanslagverhaal als vaststaand feit te delen. In zo’n gebied wordt informatie razendsnel onderdeel van de strijd; eerst de feiten, dan pas de grote woorden, anders raakt het hele verhaal uit balans.

Dat de bestuurder is doodgeschoten verdient minstens zoveel aandacht als de verwonding van de ambassadeurszoon. In een rechtsstaat hoort achteraf duidelijk te worden wie schoot, op basis van welke dreiging en of er überhaupt een onderzoek volgt; anders blijft “veiligheidsincident” een nette term voor mogelijk dodelijk geweld zonder verantwoording. En juist omdat het slachtoffer politiek zo’n bekende naam heeft, moet de berichtgeving extra precies zijn, niet extra snel.