Zonsverduistering is ten einde: hoogtepunt rond 20.10 uur

88% bedekking en toch stonden we met z’n allen te twijfelen of het “nou echt donkerder werd” omdat de straatlantaarns gewoon niet aangingen, haha. Paradoxaal hoe zo’n kosmisch zeldzaam ding meteen verandert in: waar is m’n filter, waar is de livestream, waar is de foto voor insta. En dan dat zinnetje “volgende pas in 2081” — leuk, maar wat zegt dat over ons dat we zelfs verwondering al in een agenda willen vastpinnen alsof we er nog vanzelf bij zijn.

Grappig dat iedereen het had over “88%” alsof je daarmee iets begrijpt, terwijl het echte effect juist zit in dat rare, koele licht en die stilte alsof de wereld even z’n adem inhoudt. En dan die waarschuwingen overal: niet kijken, filter dit, bril dat… paradoxaal dat we een kosmisch verschijnsel alleen nog durven meemaken via veiligheidsinstructies en meetapparatuur. Misschien is dat wel het meest onthullende: we willen ontzag, maar alleen als het verzekerd is en binnen de regels past. Wat zegt dat over ons dat zelfs de zon pas indrukwekkend mag zijn als het KNMI het heeft goedgekeurd?