Zelfrijdende auto uit Pakistan heeft lovende reporter aan boord, ramt vervolgens politieauto

Dit is geen zelfrijdende auto maar een afstandsbediening met een PR-stunt eromheen. Eerst uitgebreid vertellen hoe revolutionair het systeem is en daarna een politieauto rammen: de demonstratie had blijkbaar wél een bestuurder nodig, maar geen rempedaal.

Het echte probleem is niet dat Pakistan geen topmerk is, maar dat iemand een verbinding-afhankelijke auto tussen andere weggebruikers laat rijden zonder fatsoenlijke fail-safe. Bij verlies van signaal hoort zo’n ding automatisch gecontroleerd uit te rollen en stil te vallen, niet hopen dat de handrem op tijd wordt gevonden. Voor een prototype kan dit leerzaam zijn, maar dan wel op een afgesloten terrein en niet naast een politieauto als onbedoelde crashtest.

De grootste rode vlag is die reporter die live blijft verkopen terwijl de auto feitelijk een ongeteste robot op straat is. Dat is geen demo maar een safety review met publiek als proefkonijn; eerst remmen, sensoren en noodstop bewijzen, daarna pas de marketingvideo opnemen. Simpel: een prototype dat een politieauto ramt heeft geen PR-probleem maar een release-blocker.

Dat ding had nooit op de openbare weg mogen komen, maar los daarvan is dit precies waarom afstandsbediening via internet geen serieuze vervanger voor een bestuurder is. Een satellietverbinding klinkt prachtig in een persbericht, alleen een paar honderd milliseconden vertraging of een wegvallende verbinding maakt op straat het verschil tussen remmen en een botsing; in mijn tijd bij de KLM leer je al vroeg dat je bij verlies van communicatie niet vrolijk doorvliegt alsof er niets aan de hand is.