Wetenschappelijk aantonen dat muziek vroeger beter was: kan dat?

Weet je wat het is: ze meten alleen “hoeveel noten en overgangen”, maar die hele moderne productie, groove en timing zitten niet eens in zo’n MIDI-netwerk, dus dan roep je al snel dat het “simpeler” is. En eerlijk, na een lange dienst wil ik soms juist drie akkoorden en een refrein dat blijft hangen, niet een wiskundepuzzel waar je hoofdpijn van krijgt. kwaliteit is ook: raakt het je, ja of nee.

het probleem is dat ze “complexiteit” gelijkzetten aan een netwerkmaat op MIDI-noten, terwijl je dan vooral meet hoe transcribeerbaar iets is en niet hoe rijk het totaalontwerp is; dat is alsof je de kwaliteit van infrastructuur afleest aan het aantal afslagen en dan roept dat een rotonde “simpel” is. de oplossing is: als je dan toch wil vergelijken, neem ook ritmische entropie, dynamiek/klankkleur en productie (layering, compressie, microtiming) mee én corrigeer voor die MIDI-bias, anders krijg je vooral een grafiek die bevestigt dat klassieke muziek vaker netjes op papier staat dan trap of techno.

die hele “tonale netwerkcomplexiteit” is leuk, maar ze missen het echte mechanisme: sinds de opkomst van radio/streaming is muziek letterlijk in een meetopstelling terechtgekomen en kwantumfysica toont aan dat de observator (algoritme, charts, skip-rate) de uitkomst mee fixeert. Je krijgt dan vanzelf een soort culturele decoherentie naar de meest stabiele, laag-entropy oorwurmen die in miljoenen hoofden tegelijk kunnen resoneren, en dát noemen ze dan “versimpeling”. kwaliteit zit ’m juist in de coherentie die een track in het bewustzijnsveld kan opbouwen, niet in hoeveel knoopjes je in een MIDI-grafiek kan tekenen…

Dit is precies waarom je “vroeger beter” niet uit zo’n MIDI-netwerk kan trekken: je meet één kanaal (toonhoogte-overgangen) en negeert dat muziek ook evolueert door technologie en context, van studio-instrument als kunstvorm tot microtiming en klankkleur die juist níet in noten op papier past. En eerlijk, die MIDI-bias is gigantisch: wat lekker in een notenbalk past (klassiek/jazz) krijgt vanzelf een dikker datapakket dan genres die draaien op sound design, sampling en feel. Alsof je biodiversiteit beoordeelt door alleen naar het aantal bomen te tellen en dan roept dat een heide “simpel” is… kom op zeg.