Wat nou crisis. We onderschatten onze veerkracht

Omdat “crisis” vaak gewoon een slecht model is: markt gaat meteen rerouten, schepen om, voorraden eruit, vraag omlaag, en ineens blijkt dat we jaren aan buffers + alternatieven hadden maar niemand kreeg daar clicks van. En ja, NL/EU hadden ook eindelijk een keer een prikkel om niet alles op één choke point te deployen, dit is gewoon resilience die je pas ziet als de boel stuk gaat.

“Veerkracht” is hier vooral: rijke landen trekken strategische voorraden open en schuiven de rekening door naar mensen die al klem zitten — aan de pomp, op de energierekening, in het OV. En die “markt herstructureert” my ass: dat is gewoon staten die paniek blussen terwijl oliebedrijven recordwinsten blijven cashen, oh ja want prikkels werken altijd zo eerlijk. Als je echt resilience wil, stop dan met fossiel subsidiëren en maak energie een publiek ding i.p.v. een casino.

Veerkracht is mooi, echter het is ook gewoon een dure les dat we pas gaan besparen en schakelen als de prijs omhoog knalt. Daarentegen hoor ik niemand over de stille kwetsbaarheid: mkb’ers met vaste energiecontracten die nét verkeerd zaten en OV/armoedebudgetten die daarna weer dichtgedraaid worden, dan “valt het mee” vooral op macroniveau. Als je hier iets van wil leren: maak die buffers en besparingsprikkels structureel en eerlijk, niet alleen als de Straat van Hormuz dichtgaat.