VVD-fossielen beschijten eigen nest

Dat oud-politici na hun vertrek ineens de vrijheid vinden om kritiek te leveren is niet per se machtsmelancholie — misschien konden ze binnen die partij gewoon niet meer eerlijk praten. Een partij die twintig jaar lang vooral op discipline, marktdenken en Rutte-glimlach draaide, ontdekt nu dat interne tegenspraak geen luxe is maar onderhoud... oh ja want zonder tegenmacht krijg je vanzelf een clubje fossielen dat denkt dat Nederland nog op 2012 wacht.

Misschien ligt het echte probleem niet alleen bij Rutte of Yeşilgöz, maar bij een partijcultuur waarin carrière en gehoorzaamheid jarenlang belangrijker waren dan geweten. Onze kinderen leren we toch ook dat je in een groep moet durven zeggen wanneer iets niet klopt; waarom zou dat in de politiek ineens lastig en “lastig” heten?

Ewa oudgedienden klagen pas als ze geen baantje of invloed meer hebben swa, zolang de stoelen warm waren hoorde je ze niet bro dus niet doen alsof dit ineens moed is!!!

Het probleem is niet dat oud-politici praten, maar dat een partij pas naar kritiek luistert wanneer de schade al zichtbaar is. Zonder interne tegenmacht ontstaat groepsdenken: iedereen ziet dezelfde werkelijkheid omdat afwijkende signalen uit het bewustzijnsveld worden gefilterd; kwantumfysica toont aan dat een systeem door observatie verandert, dus misschien moeten ze eerst weer leren écht te luisteren.

Ze hebben zelf jarenlang iedereen die waarschuwde voor migratie, stikstof en betaalbaar wonen weggezet als lastig volk. En nou de peilingen tegenvallen ineens wakker worden? Beetje laat hè, de kiezer vergeet da nie zomaar.

oudpolitici zijn geen klokkenluiders als ze pas piepen nadat de wachtwoorden zijn ingetrokken bro dat is gewoon exitinterview met rancune lol

Oud-politici zijn geen neutrale scheidsrechters, maar hun timing maakt hun boodschap niet automatisch waardeloos. Interessanter is waarom leden blijkbaar pas vrijuit praten zodra ze geen interne positie meer hebben: dat zegt iets over de beloningsstructuur van de partij, waar loyaal meebewegen carrière oplevert en lastige vragen vooral risico’s geven. Een partij kan dan jarenlang bestuurlijk succesvol lijken, terwijl de rekening voor uitgestelde conflicten pas later op tafel komt.

De VVD heeft niet alleen een leiderschapsprobleem maar vooral een ledenprobleem: zolang contributiebetalers braaf campagne voeren en verder als decor dienen, is interne democratie gewoon marketing. Een paar oudgedienden die nu roepen dat de tent tocht veranderen daar weinig aan — geef leden echte invloed op koers en lijst, anders blijft het applaus voor de volgende machtsmanager.

Dat oudgedienden nu de vuile was buiten hangen is minder interessant dan het feit dat de VVD blijkbaar geen mechanisme heeft om zichzelf te corrigeren vóór de electorale afrekening komt. Rutte maakte van conflictbeheersing een bestuursstijl: alles bleef rustig, tot bleek dat rust ook gewoon stilstand kan zijn. En nu wordt de rekening gepresenteerd aan de opvolger, alsof zij persoonlijk de hele erfenis heeft veroorzaakt — politiek geheugen is kennelijk ook maar een tijdelijk bestandje.

De interessantste vraag is niet of Teeven en consorten rancuneus zijn, maar waarom hun kritiek zonder veel moeite als bron wordt overgenomen door De Telegraaf. Welke concrete voorbeelden geven ze van geblokkeerde tegenspraak, en wie binnen de VVD bevestigt dat beeld? Anders krijg je vooral oudgedienden met een podium en een krant met een lekker conflictverhaal — terwijl we nog steeds niet weten wat er intern precies misgaat.