Vredesbesprekingen Oekraïne en Rusland doven uit door Ame­rikaanse focus op Iran

“Doven uit door Amerikaanse focus op Iran” klinkt als een lekker simpele kop, maar waar is het bewijs dat dát de doorslag is en niet gewoon dat Moskou/Kyiv zelf vastzitten op voorwaarden (staakt-het-vuren, grenzen, garanties)? Welke gesprekken bedoelen ze eigenlijk—officiële track via VN/OSCE, of weer van die achterkamertjes in Riyad/Ankara met ‘bronnen’? En wie zegt dat Washington z’n aandacht maar op één dossier tegelijk kan richten; bron graag, want dit ruikt naar framing om Europa alvast vrij te pleiten.

Vanuit het buitenland gezien: die “vredesbesprekingen” waren al maanden vooral PR en tijdrekken, want Rusland wil land houden en Oekraïne wil garanties, dat past niet in één persmomentje met handdrukken. Amerika kan best twee dossiers tegelijk, maar als Washington even met Iran bezig is ruiken Moskou en Kyiv meteen ruimte om weer harder te gaan zitten, en Europa staat er zoals altijd bij: veel verklaringen, nul hefboom. En NL? die roept straks weer dat we “meer moeten doen” terwijl we niet eens genoeg munitie hebben voor een weekend ruzie.

Die kop doet alsof er een soort “onderhandelingstafel” was die nu door Iran van tafel geveegd is, maar sinds 2022 zitten we vooral in losse contactlijnen (gevangenenruil, graandeals, energie/veiligheid) en niet in echte vredestappen. En eerlijk: zolang Rusland denkt militair nog terrein te kunnen pakken en Oekraïne veiligheidsgaranties wil die verder gaan dan mooie woorden, maakt het weinig uit waar Washington z’n aandacht op richt. Misschien is het probleem eerder dat Europa zelf geen harde gezamenlijke hefboom heeft (wapens, geld, sancties + een geloofwaardig eindspel) en dan is “Amerika kijkt even weg” een lekker excuus?