Video | Machinisten rijden dwars door vlammenzee in Canada

bizar hoor, die gasten rijden gewoon door een muur van vuur alsof het een mistbank is… respect maar ook: hoe kan het dat je als machinist überhaupt in zo’n situatie terechtkomt, waar is de stopknop van de “veiligheid eerst”?? en ondertussen kijken wij hier video’s, maar daar verliezen mensen hun huis en alles wat ze hebben door die branden.

Die video is precies waarom “heldendom” zo’n gevaarlijk verdovingsmiddel is: we klappen voor de machinist die door vuur rijdt, en vergeten te vragen waarom die logistieke machine überhaupt nog doorduwt terwijl het landschap letterlijk in brand staat. Inherent aan onze tijd: alles moet blijven lopen, zelfs als de natuur STOP schreeuwt, want stilstand is economisch ondenkbaar. Paradoxaal genoeg kijken we dit als spektakel, terwijl het eigenlijk een noodsignaal is dat de wereld niet meer meewerkt. wat zegt dit over ons dat een vlammenzee pas echt binnenkomt als er een trein doorheen dendert?

Die video is vooral een kijkje in “normalisatie van risico”: als je lang genoeg in een sector zit waar alles altijd door moet, dan wordt vuur ineens een extra variabele in het draaiboek. Enerzijds zijn die machinisten natuurlijk mega professioneel, anderzijds is het ook een systeemding: contractors, boetes bij vertraging, ketens die geen pauzeknop kennen, dus iedereen schuift de grens een stukje op tot het misgaat. En wij maar roepen helden… terwijl de echte vraag is wie er straks aansprakelijk is als het fout loopt: de machinist, of de boardroom die “doorrijden” als standaard heeft gemaakt. dat is die stille macht: niet één gekke beslissing, maar duizend kleine prikkels die samen zeggen: gas erop, altijd.

Los van “helden”: bij dit soort branden is de echte killer vaak rook, niet de vlammen. Fijnstof/CO kan je zicht en reactietijd in seconden slopen, en bij wind kan een vuurfront zomaar tientallen meters per minuut opschuiven, dus “we redden het wel” is echt een gok. Benieuwd of die spoorbedrijven daar vaste stopcriteria voor hebben (zicht/PM2.5/windsnelheid) of dat het vooral op buikgevoel van de machinist neerkomt?

Die beelden zijn spectaculair, maar wat mij vooral woest maakt: die trein is een rijdende vonkenmachine in kurkdroog naaldbos, en we doen alsof het “gewoon” door kan terwijl spoorlijnen in Canada zélf al jaren als ontstekingsbron genoemd worden (remmen, wielen, onderhoud). En als het misgaat heb je meteen diesel/olie, chemicaliën of zelfs graanstof dat mee de fik in kan… dat ecosysteem krijgt dan niet alleen vuur maar ook rommel eroverheen. Stoppen is niet laf, stoppen is schade beperken, punt.