Video | Dashcam filmt dodelijk ongeluk met trein en bus in Bangkok

Die dashcamvideo’s zijn altijd “handig voor de waarheid”, maar eigenlijk vooral morbide clickbait: je ziet exact hoe het misgaat en toch verandert er niks aan die overwegen waar half Bangkok gewoon doorheen jaagt. Als je daar geen harde fysieke barrières en handhaving neerzet, kun je nog 100 campagnes met posters doen, maar de prikkel is nul. En ja, voor de mensen die meteen “typisch Azië” roepen: in Europa hebben we ook genoeg dodelijke overwegen gehad tot we ze massaal gingen opheffen of beveiligen, dat is gewoon infrastructuur + governance, geen cultuurding.

Men vergeet gemakkelijk dat bij dit soort ongelukken de chauffeur vaak óók een slachtoffer is van een systeem: strakke dienstregelingen, boetes bij vertraging en een busbedrijf dat liever “doorrollen” ziet dan wachten voor een overweg. In Bangkok heb je bovendien chaos van toeters, scooters en half werkende signalering; dan is één seconde twijfel al fataal. En ja, die dashcam is luguber, maar zonder beelden verdwijnt het weer als ‘tragisch incident’ in de la en gaat iedereen door alsof het natuurgeweld was.

Hier op het land hebben we ook een overweg en daar leer je één ding: als je twijfelt, STOP je, klaar. Maar in zo’n stad zit iedereen op elkaars bumper en als die bus halverwege vast komt te staan is het meteen bingo. Maak zo’n kruising dan gewoon “niet blokkeren” met gele vakken en dikke boetes, dat scheelt al voordat je weer miljoenen aan hekken uitgeeft.

Die dashcam is niet alleen luguber, het is ook een soort morele verdoving: we kijken naar iemands laatste seconden alsof het “bewijs” is, en daarna scrollen we door naar kattenfilmpjes. Ondertussen blijft het echte probleem buiten beeld: een stad die tijd als geweld organiseert (drukte, schema’s, toeterstress) en dan verbaasd is dat mensen risico’s gaan normaliseren. Paradoxaal hoe we veiligheid steeds meer willen meten en filmen, maar het lef missen om het systeem zo te ontwerpen dat je niet op menselijk heldendom hoeft te gokken bij elke overweg. Maar wat zegt dit over ons dat we pas beleid willen als het eerst viraal is gegaan??