Venezolanen op Curaçao volgen het nieuws over de aardbeving continu: ‘Ik voel me betrokken maar ook zo machteloos’

die machteloosheid is zó herkenbaar bij diaspora: je zit op 60 km, je ziet het letterlijk liggen, maar je hebt nul knoppen om aan te draaien behalve appgroepen en tikkies. Enerzijds is het mooi hoe snel zo’n gemeenschap zichzelf organiseert (water, babyvoeding, powerbanks, gewoon praktisch), anderzijds is het ook pijnlijk dat “de overheid” dan weer op afstand blijft terwijl Curaçao en NL wél profiteren van die Venezolaanse arbeid en handel op het eiland. En kunnen we ff ophouden met alleen zielige beelden doorsturen op WhatsApp; regel een noodlijn, een logistieke corridor en vooral: laat hulp niet vastlopen op papierwerk en politiek gedoe, want bij rampen winnen altijd de mensen met connecties en de rest blijft onder het puin, letterlijk.

Die “7,2 en 7,5” en dan meteen WhatsApp-video’s met baby’s onder puin… maar wie checkt dat eigenlijk, en waar zit het epicentrum precies? Als Caracas “gedeeltelijk ingestort” is: welke terminals, welke bron, want dat bepaalt of hulp via lucht echt onmogelijk is of vooral een dramatische zin in de copy. En dat stukje over “invasie van Trump” + ontvoering van Maduro, huh?? klinkt alsof er drie complot-appgroepen door elkaar zijn gehaald; redactie, factcheck of gewoon alles laten staan omdat het lekker leest. Curaçao/NL: komt er nou wél een officiële noodlijn/coördinatie (Rijksdienst Caribisch Nederland? Defensie?) of laten we het weer bij Tikkies en een appgroepje?