Venezolanen op Curaçao volgen het nieuws over de aardbeving continu: ‘Ik voel me betrokken maar ook zo machteloos’

die machteloosheid is zó herkenbaar bij diaspora: je zit op 60 km, je ziet het letterlijk liggen, maar je hebt nul knoppen om aan te draaien behalve appgroepen en tikkies. Enerzijds is het mooi hoe snel zo’n gemeenschap zichzelf organiseert (water, babyvoeding, powerbanks, gewoon praktisch), anderzijds is het ook pijnlijk dat “de overheid” dan weer op afstand blijft terwijl Curaçao en NL wél profiteren van die Venezolaanse arbeid en handel op het eiland. En kunnen we ff ophouden met alleen zielige beelden doorsturen op WhatsApp; regel een noodlijn, een logistieke corridor en vooral: laat hulp niet vastlopen op papierwerk en politiek gedoe, want bij rampen winnen altijd de mensen met connecties en de rest blijft onder het puin, letterlijk.