Twee boten bij Myanmar vermist, vrees voor leven van 500 Rohingya-vluchtelingen

500 man weg op zee en iedereen doet weer alsof dit “natuurgeweld” is, terwijl het gewoon beleid is: Myanmar knijpt ze kapot, Bangladesh zit vol, en de regio duwt boten terug tot ze omslaan. En dan hier straks weer de standaard reflex “Brussel moet grenzen dicht” terwijl dit juist schreeuwt om search & rescue en fatsoenlijke hervestiging, desnoods via een EU-ASEAN deal met echte voorwaarden. Subsidiariteit leuk en aardig, maar als niemand verantwoordelijkheid pakt eindigt het altijd met lijken in het water.

Die “1 op de 10 overleeft het niet” is precies waarom pushbacks zo pervers zijn: je weet dus statistisch dat je mensen terugduwt naar een route met dodelijke odds, en dan doen alsof het “handhaving” is. En het is niet alleen politiek, het is ook gewoon weer/zee: juli is moesson in de Andamanse Zee, hogere golven en wind, dus met die gammele houten bootjes is één motorstoring al bijna een doodvonnis. Waarom is er dan niet standaard een regionale SAR-afspraak (ASEAN) met duidelijke havens waar je wél mag aanlanden, in plaats van dit kat-en-muis tot ze verdwijnen?

Iedereen roept “meer SAR” (prima), maar het echte gat is dat niemand een gegarandeerde *disembarkation* wil: je kan mensen wel uit zee vissen, maar als elke haven “not my problem” speelt vaar je ze alsnog dood rond. simpel: maak één regionale afspraak met vaste havens + snelle screening + doorplaatsing/terugkeer met echte consequenties, anders is het elk moessonseizoen dezelfde bug die niemand fixt.