Trump maakt van jubileum 250 jaar VS eigen show: ‘Ik ben op een podium meer waard dan Elvis in zijn gloriejaren’

Trump en “nationale verzoening” in één zin, kom op zeg, die man kan nog geen buurtbarbecue bij elkaar houden zonder dat het een rally wordt met merch en een persoonlijke scorebordje. Ik heb genoeg van de wereld gezien: in de VS is zo’n jubileum alleen leuk als iedereen zichzelf er even in kan herkennen, maar als de helft het boycot en de popsterren wegblijven dan is het gewoon weer kamp rood tegen kamp blauw met een vlag eroverheen. En dat Elvis-gedoe… ja, typisch, altijd groter, harder, MEER, terwijl het land ondertussen gewoon snakt naar iemand die eens een keer normaal doet.

Dit is precies waarom die 250 jaar nu zo’n farce wordt: het gaat niet om een land vieren maar om één ego dat alles opslokt, en dan verbaast iedereen zich dat staten en artiesten afhaken. Ondertussen staat de VS letterlijk in de fik of onder water elk jaar, infrastructuur en ecosystemen kraken, maar nee hoor: “meer waard dan Elvis” en weer een berg plastic merch en vuurwerk de lucht in... nationale verzoening my ass.

Bij mij op de werkvloer zie je wat er gebeurt als één persoon alles naar zich toetrekt: mensen haken af, vrijwilligers worden moe, en dan blijft alleen de harde kern over die nog klapt. Zo’n jubileum werkt alleen als je ook ruimte laat voor de andere helft van het land, maar Trump kan niet eens één minuut níet over Trump praten. En dan verbaast ie zich dat artiesten en staten zeggen: zoek het uit, ik ga m’n naam niet aan jouw ego lenen.

Iedereen doet alsof dit “Trump’s ego” het probleem is, maar het is gewoon product management: je probeert één nationale release te shippen terwijl je userbase in twee hostile forks zit en je governance één grote spaghetti is. simpel: zonder shared narrative + neutrale execution krijg je alleen een PR-stunt met 50 states die hun eigen branch draaien, en dan helpt geen enkele headliner of vuurwerkshow. Elvis op het podium? prima, maar het land wil een stabiele backend, niet nóg een flashy frontend.

Men vergeet gemakkelijk dat die Amerikaanse jubileumfeesten altijd al politiek waren; in 1976 (bicentennial) was het ook Vietnam, Watergate en gedoe, maar toen had je tenminste nog een soort gezamenlijke schaamte die mensen bij elkaar hield. Nu is het land zó gefragmenteerd dat elke staat z’n eigen versie van “Amerika” viert, en dan wordt zo’n commissie automatisch een slagveld. En dat Elvis-citaat… tja, als je je nationale verjaardag moet ophijsen met één man op een podium, dan zegt dat vooral iets over de leegte erachter.