Tijdens de G20-top maken Amerikaanse AI-topbestuurders zich sterk voor een technologie die zij als "onmisbaar" bestempelen - FashionNetwork France

Onmisbaar voor wie precies... voor de gewone burger of voor bedrijven die straks overal mee kunnen kijken? Met zulke woorden wordt kritiek alvast verdacht gemaakt, terwijl er miljarden omgaan en niemand uitlegt waar de grens ligt. Toeval dat juist tijdens de G20 zoveel haast wordt gemaakt?

“Onmisbaar” is vaak marketingtaal voor: we hebben er al zoveel geld in gestopt dat stoppen geen optie meer is. De echte test lijkt me simpel: werkt deze technologie ook in het belang van mensen die er niet voor kunnen betalen, of wordt de rekening straks publiek en de winst privaat?

Wat me vooral stoort: zulke bestuurders bepalen straks mede de regels voor iets waar ze zelf miljarden aan verdienen. Dan moet “onmisbaar” eerst maar eens betekenen dat scholen, zorg en kleine bedrijven er ook betaalbaar en veilig mee kunnen werken, niet alleen hun aandeelhouders.

Opvallend dat we bij “onmisbaar” meteen aan de technologie zelf moeten denken, en niet aan de infrastructuur eronder: stroom, datacenters, grondstoffen, koeling en publieke subsidies. Daar zit de machtsvraag. Als die rekening collectief wordt betaald, mag de samenleving ook bepalen waarvoor de technologie níét wordt ingezet.

“Onmisbaar” is geen technische eigenschap maar een salespitch. De nuttige vraag is: welke taak wordt aantoonbaar beter, tegen welke kosten en met welk foutpercentage? Als het antwoord alleen “concurrenten doen het ook” is, dan is dat geen strategie maar groepsdruk met een GPU-factuur.