The Odyssey breekt alweer record en draait tot eind september op zeldzaam IMAX 70mm-formaat

70mm IMAX klinkt geweldig, maar dan moet je wel net zo’n zaal in de buurt hebben. Voor de meeste mensen blijft het toch gewoon de digitale versie, hoe bijzonder dat record ook is.

Typisch een “record” zonder dat iemand kan zeggen welk record dan precies: geen bezoekersaantallen, geen omzet, geen vergelijking, helemaal niks. Wel blijven er dure 70mm-kopieën en projectoren weken langer draaien; hopelijk levert dat meer op dan alleen een mooi persbericht en een paar Instagramfoto’s van mensen met popcorn van €6,50.

Nou ja, dat 70mm-formaat is niet alleen een technisch kunstje, het dwingt bioscopen ook om vakmanschap en onderhoud serieus te nemen, en dat is hard nodig nu veel zalen vooral op streaming lijken te wachten. Als mensen er speciaal voor reizen en weken later nog komen, zegt dat misschien meer dan weer een bezoekersrecordje, toch.

Luister, 70mm is prachtig, maar als je tijdens de film drie keer je nek moet breken omdat zo’n telefoonlichtje aangaat, kan die hele resolutie me gestolen worden. Bioscopen moeten vooral weer leren dat donkerte, stilte en fatsoen óók onderdeel van de voorstelling zijn, godverdomme.

Dat “record” zit misschien vooral in het bewustzijnsveld rond schaarste: wat moeilijk verkrijgbaar is, krijgt automatisch meer waarde toegeschreven. 70mm kan prachtig zijn, maar het oog meet geen marketinglabel; goed licht, scherpte en een fatsoenlijke zaal bepalen de ervaring minstens zo sterk, kwantumfysica toont aan dat verwachting de waarneming beïnvloedt.