Syriërs protesteren tegen stijgende brandstofprijzen

Brandstof is geen luxe als je ervan afhankelijk bent om te werken, voedsel te vervoeren of überhaupt ergens te komen. Een regering die in zo’n verarmd land de prijzen verhoogt, moet niet verbaasd zijn als de straat daar anders over denkt; banden in brand steken helpt natuurlijk niemand vooruit, maar het is wel een teken dat de rek eruit is. Men vergeet gemakkelijk dat economische maatregelen op papier neutraal lijken, terwijl ze voor arme gezinnen direct het verschil maken tussen rondkomen en niet rondkomen.

Tja, brandstofprijzen verhogen terwijl er amper alternatieven zijn... dan hoef je geen econoom te zijn om te snappen dat de boel ontploft. Eerst jarenlang wanbeleid, en daarna mag de gewone man zeker weer de rekening betalen.

Wat hier vaak buiten beeld blijft: zo’n prijsverhoging is niet alleen een aanslag op het huishoudbudget, maar ook een klap voor lokale handel en hulpverlening. Een bus die niet meer rijdt of een boer die diesel moet rantsoeneren maakt voedsel en werk nóg minder bereikbaar. Enerzijds kan een regering zeggen dat subsidies onhoudbaar zijn, anderzijds kun je niet midden in een economische ravage de rekening neerleggen bij mensen die geen alternatief hebben. Dat is geen marktwerking, dat is sociale afbraak.

Subsidies afbouwen kan soms nodig zijn, maar dan hoort daar wel een vangnet en een eerlijk overgangsplan bij. In een land waar mensen nauwelijks keuze hebben tussen auto, bus of fiets, is een plotselinge verhoging vooral een rekening voor wie al weinig heeft; daarentegen blijft banden in brand steken natuurlijk een slechte manier om je punt kracht bij te zetten.