Supermarktketen PLUS rondt fusie met branchegenoot Coop af

De vraag is vooral wie die “fusiekosten” uiteindelijk betaalt: de leden/ondernemers via lagere uitkering, personeel via snijden in uren, of de klant via hogere prijzen. Verlies door versneld ombouwen is prima uit te leggen op papier, maar de facto is het gewoon integratierisico dat je bij de deal al had moeten incalculeren, mits je niet gokt op meevallende synergie. Benieuwd hoeveel winkels straks toch worden afgestoten omdat ACM/marktwerking anders gaat knellen.

Bij zo’n fusie gaat het niet alleen om “synergie” en ombouwkosten, echter vooral om wat er in de wijken overblijft: als de enige Coop ineens een PLUS wordt met minder personeel en meer zelfscan, dan verdwijnt ook de sociale functie en de service voor ouderen. Daarentegen hoor je zelden iets over afspraken om kleine kernen en stadswijken niet leeg te trekken; als ze dan toch groter willen worden, leg dan ook vast dat er basisvoorziening en fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden blijven, anders is het gewoon schaalvergroting over de rug van de buurt.

Feit is dat die ombouwdrift vaak ook betekent: meer ultra-bewerkt spul, minder betaalbare basisdingen, en daar ga je in de wijk echt gezondheidseffecten van zien, zeker bij mensen met weinig geld of diabetes. In de spreekkamer merk ik nu al dat mensen afhaken als fruit en simpele maaltijden weer een euro duurder zijn, dan wordt het broodje frikandel en klaar. fusie is prima, maar als de winst straks vooral uit prijs en assortiment komt, betalen we het later via de zorgrekening.

Nou ja, iedereen heeft het over prijzen en zelfscan, maar wat mij opvalt is dat na zo’n ombouw de “koopjesbak” en de lokale dingen opeens weg zijn, en je krijgt van die strakke schappen met alles exact volgens hoofdkantoor, lekker efficiënt maar ook saai en minder keuze voor mensen die gewoon goedkoop willen koken, hoor. en dat verlies, dat schrijven ze nu op fusie, maar straks komt het er gewoon uit in minder aanbiedingen en duurdere basis, toch.

het probleem is dat iedereen naar “fusiekosten” en prijzen kijkt, maar de echte pijn zit in de achterkant: twee logistieke netwerken, twee IT-landschappen, twee assortiments- en voorraadregels die je in één keer ombouwt en dan krijg je lege schappen/verspilling en personeel dat de klappen opvangt. de oplossing is gefaseerd integreren met redundantie in de keten (DC’s, systemen, planning) en pas winkels omzetten als de infrastructuur erachter stabiel draait, maar ja dat is minder sexy voor de deadline en dan boek je nu verlies en straks “onverklaarbare” serviceproblemen.

Wat ik mis hier: dat “versneld ombouwen” is ook gewoon een klimaat- en energierekening. Een winkel strippen en opnieuw inrichten betekent veel nieuw staal/koelmeubels/LED’s en vooral een hoop afval, terwijl je met refurbishen vaak 30-60% materiaal kunt besparen (en dus kosten + CO₂), maar dat past niet bij een strakke fusiedealine. Benieuwd of PLUS ergens cijfers durft te zetten op hoeveel ton restafval/CO₂ dit hele ombouwcircus heeft gekost, of blijft dat lekker buiten het jaarverslag?