Skiester Johnson wint afdaling na zware crash landgenote Vonn

Vier honderdsten verschil en dan heet het “olympisch goud”, tja. En Vonn… comeback na kruisband en dan op zo’n baan waar je met 120+ km/u één randje mist en je knie weer de rekening krijgt, dat zag je van mijlenver aankomen. Veiligheidsdiscussie gaat weer op, maar uiteindelijk blijft het gewoon: afdaling is roulette met glij-ijzers.

Vier honderdsten is geen “toeval”, dat is juist de hele kern van afdaling: één lijn net strakker, één sprong net vlakker landen en je pakt goud. Wat mij meer stoort is dat de olympische kalender steeds meer op tv-spektakel wordt ingericht: de zwaarste baan, maximale snelheid, en dan verbaasd doen als iemand als Vonn na zo’n kniegeschiedenis breekt op het randje. En die “veiligheidsdiscussie” komt altijd pas ná de helikopter, nooit ervoor… typisch.

olympisch goud op 4 honderdsten, leuk voor de tv, maar die baan is gewoon een snelweg zonder vangrail... en dan doen ze na zo’n crash weer verbaasd. op de weg moet ik elke dag aan regels voldoen, maar daar mag het pas “veiligheid” heten als er iemand afgevoerd wordt.

Die honderdsten boeien me niet eens, dat is gewoon wie het hardst durft te gokken op z’n lijf. Wat me wél opvalt: bij skiën is “tja hoort erbij” zodra er iemand met 120 de netten in klapt, maar als ik op de A10 een vangrail mis zit de hele stad meteen in de stress over veiligheid.