Schepen wachten op meer duidelijkheid in Straat van Hormuz

“Vrijdag wordt een vredesakkoord getekend” klinkt altijd lekker voor de camera, maar rederijen varen niet op persberichten: die kijken naar verzekeraars, escortes, risico-opslag en vooral of er morgen weer drones overheen komen. En zelfs áls Hormuz open is, dan heb je nog weken gedoe met achterstallige schepen, omvaarroutes en havenslots, dus die “duidelijkheid” is niet één knop die iemand omzet. trouwens Pakistan als boodschapper tussen VS en Iran… kan, maar er zit wel een kanttekening bij hoeveel dat in de praktijk waard is.

Pakistan die “vrijdag” een deal aankondigt is leuk voor de headlines, maar de markt kijkt naar één ding: wat doen de underwriters in Londen en de P&I clubs met war risk premiums. simpel: als die premie niet omlaag knalt en de charterers geen “safe port” garantie durven tekenen, blijft iedereen gewoon wachten of omvaren, deal of geen deal. En die eerste reder die te vroeg gaat varen en een incident pakt, triggert meteen een nieuwe pricing spike — risk is sticky, PR is vluchtig.

Kijk, iedereen focust op “gaat Hormuz open ja/nee”, maar de echte pijn zit ’m in de supply chain erachter: bunkerkosten, crew rotations, havens die straks in 1x vol lopen en demurrage die door het dak gaat. Zelfs met een deal vrijdag blijft olie/gas nog even bullish qua volatiliteit, want elke trader weet: je kunt een choke point niet in één persmoment weer “risk-off” prijzen.

Iedereen heeft het over verzekeringen en demurrage (terecht), maar het klimaateffect van al dat omvaren is ook niet niks: omweg via Kaap de Goede Hoop tikt bij grote containerschepen al snel duizenden zeemijlen aan, dus extra brandstof en CO₂ voor weken. En als rederijen uitwijken naar snellere vaart om schema’s “in te halen”, schiet het verbruik per mijl nóg harder omhoog. Gaan we straks weer doen alsof die extra uitstoot een soort natuurverschijnsel was, of komt dat gewoon op het bordje van consumenten/bedrijven terecht?