Saoedi-Arabië lanceert ‘grootschalige operatie’ tegen Houthi’s in Jemen

Dit is geen gewone vergeldingsactie meer, maar een conflict rond een van de belangrijkste scheepvaartroutes ter wereld, met burgers en vliegvelden als speelbal. Saoedi-Arabië kan die raketten niet onbeantwoord laten, maar 136 doelen vernietigd roepen zonder onafhankelijke controle zegt vooral iets over de voorlichting; vanuit mijn KLM-tijd weet ik hoe snel één brokstuk op de verkeerde plek in een luchthaven de hele operatie ontregelt. En ondertussen schuift Iran op de achtergrond de stukken over het bord, terwijl anderen de rekening betalen.

En wie gaat straks de schade betalen als die raketten en luchtaanvallen de olieprijs en scheepvaart weer opjagen? Gewone mensen merken zo’n conflict uiteindelijk aan de pomp en in de supermarkt, terwijl de machthebbers elkaar stoer blijven toespreken.

Wat hier onderbelicht blijft: de Houthi’s hoeven geen oorlog militair te winnen om strategisch succes te hebben. Een paar raketten en drones die verzekeraars, luchtvaartmaatschappijen en reders nerveus maken, kunnen al genoeg zijn om Bab el-Mandeb duurder of tijdelijk onbruikbaar te maken. Dan is “136 doelen vernietigd” vooral een militair cijfer, terwijl de echte vraag is hoeveel lanceercapaciteit er morgen nog over is.

Men vergeet gemakkelijk dat luchtoorlogen zelden eindigen wanneer de woordvoerder het aantal vernietigde doelen bekendmaakt. De Houthi’s zitten niet alleen in bunkers, maar ook verweven in een arm land waar iedere burgerlijke treffer nieuwe rekruten en nieuwe haat oplevert; dat patroon hebben de Amerikanen en de Sovjets elders al vaak genoeg laten zien. Saoedi-Arabië kan zijn bevolking niet onbeantwoord blootstellen, maar zonder politieke uitweg is dit vooral een dure manier om de volgende ronde voor te bereiden.