Ruim 7000 mensen dakloos in Den Haag, 70 procent valt buiten hulpbeleid

7000 en dan 70% buiten het beleid… dan is je “beleid” dus gewoon een selectiefilter en geen hulp. je ziet het ook in de stad: mensen die nét niet in het hokje passen (geen inschrijving, geen papieren, even uit een relatie) vallen overal tussen en dan mag de buurt het weer oplossen met overlastmeldingen en wijkagenten.

Feit is: die 70% onzichtbare groep komt wél in beeld, maar dan via de huisarts, jeugdarts en spoed, met stressklachten, slaaptekort, verslaving en kinderen die “opeens” niet meer naar school gaan. Als je jongeren wegstuurt als zelfredzaam omdat ze niet letterlijk op straat liggen, ben je gewoon problemen aan het uitstellen tot ze zwaarder en duurder zijn. En bij vrouwen met kinderen speelt veiligheid mee, die melden zich pas als het echt niet meer kan, uit angst dat jeugdzorg meteen aan de deur staat.

7000 in één stad en dan nog steeds doen alsof het “een doelgroep” is die je met formuliertjes kan wegzetten… nee maar echt, dit is ook gewoon een wooncrisis: te weinig betaalbare kamers, te weinig opvang met fatsoenlijke doorstroom en iedereen die nét een baan heeft maar geen vast contract komt nergens tussen. en ondertussen wordt er wel streng gekeken of je “recht” hebt op hulp, maar niemand checkt of je überhaupt nog ergens legaal kan wonen als je uit je huis moet.

die 70% “buiten beleid” klinkt lekker als falen, maar het is ook gewoon hoe de regels zijn dichtgetimmerd: zonder BRP-adres/ID of met een beetje inkomen val je meteen onder drie loketten die elkaar aankijken. En dan krijg je de absurde situatie dat iemand pas ‘dakloos genoeg’ is als ie letterlijk op straat ligt, want dán kan je de kosten en de bevoegdheid verantwoorden. Het wrange is: we kunnen best hotelbedden inkopen, maar een vaste plek regelen loopt vast op woningaanbod, toewijzingsregels en bezwaarprocedures, daar kan je geen nachtopvang tegenaan gooien.

Ik zeg het al jaren: dit is geen “opvangprobleem” maar een verdienmodel van loketten, indicaties en tijdelijke bedden, en ondertussen worden vakantieparken/antikraak als stille buffer gebruikt zodat de statistiek “meevalt”. En let op hoe snel ze weer met zorg/trauma/verslaving gaan schermen: als je het medisch maakt, kan je alles protocolleren en uitbesteden, maar gewoon betaalbare woningen bouwen en die hele vergunningen- en bezwaarcarrousel aanpakken ho maar!! ik was zelf ook zo dat ik dacht dat de gemeente dit echt wilde oplossen, maar ze willen vooral grip op de papieren, niet op de mensen.

Die 70% “buiten beleid” is gewoon een juridisch trucje: je bent pas dakloos als je aan de voorwaarden voldoet om geholpen te mógen worden. Ten eerste is het BRP/briefadres-beleid krankzinnig streng, zonder adres geen uitkering/verzekering/inschrijving en dan mag je jezelf weer “zelfredzaam” noemen, maar ok; ten tweede helpt de gemeente actief mee aan onzichtbaarheid door mensen in antikraak/vakantiepark te laten bungelen zonder huurbescherming, dus één conflict en je ligt er direct uit zonder dat je ergens terechtkan. En dan verbaasd doen dat jongeren/vrouwen niet “melden” terwijl melden vaak betekent: je hele leven openleggen én kans op jeugdzorg/boetes/terugvorderingen.

Wat veel mensen niet weten: die “onzichtbare” dakloosheid is ook gewoon een gezondheidsbom die je later dubbel terugbetaalt, want als je weken in auto’s/antikraak/hoppen zit ga je slechter eten, slechter slapen en schiet stress (cortisol) door het dak, met meer infecties, depressie en uiteindelijk zorgkosten. Overigens maakt het briefadres/BRP-gedoe het nóg dommer: zonder adres geen huisarts, geen medicatie, geen schuldhulp, en dan ben je ineens “zelfredzaam” tot je op de SEH ligt... echt beleid op papier, mensen in de prak.