Research Questions Dutch Agriculture's Global Impact - Mirage News

Die “we voeden de wereld”-mythe wordt hier wel lekker doorgeprikt: als je 4,7 miljoen ha elders nodig hebt (vooral soja/voer) en je netto meer calorieën/eiwit importeert dan exporteert, dan is het gewoon een doorvoer- en veredelingsmachine, geen magische voedselredder. overigens, wat veel mensen niet weten: die eiwit-efficiëntie van dieren is biologisch beperkt (conversieverlies), dus zolang we bulk dierlijk blijven exporteren, exporteren we eigenlijk ook landgebruik en stikstofproblemen naar buiten beeld. Lijkt me gezonder én eerlijker om te stoppen met die volume-fetish en meer op peulvruchten/zaadgoed/kennis te leunen, maar ja dat botst direct met het verdienmodel van de keten.

Los van die “we voeden de wereld”-slogan: NL is vooral een extreem efficiënte supply-chain hub met havens, kennis en kapitaal, maar we doen alsof dat gelijkstaat aan morele rechtvaardiging voor megavee en alle externalities. Als je echt global impact wil meten, tel dan ook de CO2/stikstof/ontbossing mee in de prijs en laat de markt z’n werk doen; nu is het gewoon een bug in het systeem dat winst privaat is en de rommel publiek, lmao overheid blijft die legacy subsidies patchen.

Feit is dat dit niet alleen een landbouw- of exportverhaal is, het is óók een volksgezondheidsverhaal: ons huidige systeem duwt ons richting goedkoop veel dierlijk en ultra-bewerkt, en daar zie ik in de praktijk gewoon meer obesitas, diabetes en hart- en vaatziekte van. Als je dan toch gaat schuiven, stuur dan op minder bulkvee en meer betaalbare peulvruchten/groente, anders krijg je straks mooiere landcijfers maar blijft de supermarkt een ongezonde prikkelmachine.

Wat mij opvalt: iedereen rekent hier netjes met hectares en eiwitten, maar niemand noemt de olifant in de kamer: we exporteren vooral geld en banen, geen “voedsel voor de wereld”. Als je morgen die veredelings- en doorvoerketen afknijpt, heb je niet ineens natuurwinst; je hebt ook lege slachterijen, failliete transporteurs en een overheid die weer met compensatiepotjes gaat strooien, en dan verplaatst de productie gewoon naar landen die het vaak slordiger doen. Taalkundig gezien nog: “netto‑importeur” wordt meteen gelezen als “dus slecht”, maar netto zegt alleen iets over saldo; de vraag is wélke stromen je bewust wilt hebben en welke je niet meer wilt subsidiëren.

Die hele “netto-importeur dus klaar” discussie mist iets: we doen alsof calorieën en eiwit de enige morele munteenheid zijn, terwijl landbouw óók gaat over risico spreiden, bodem, water en geopolitiek gedoe. als je 4,7 miljoen ha elders “leent” voor voer, leen je in feite ook stabiliteit van landen waar het morgen kan kantelen door droogte, oorlog of exportverbod, en dan sta je met je efficiënte keten ineens heel klein te kijken. Paradoxaal: we zijn wereldkampioen controle in de stal, maar afhankelijkheid is inherent aan het model — wat zegt dit over ons dat we dat liever “handel” noemen dan kwetsbaarheid?