Remco de Boer: de airco-discussie legt een ongemakkelijke paradox bloot

Die “paradox” is vooral dat we alles op het individu afschuiven: jij moet minder CO₂ uitstoten, maar je huis is een slecht geïsoleerde oven en de stad is één grote stenen plaat. Airco’s gaan we toch krijgen; maak dan tenminste fatsoenlijke normen, stimuleer zonwering/isolatie en stop met dat morele vingertje alsof een bejaarde in een flat maar moet “accepteren” dat het 32 graden binnen is. En ja, wie geld heeft koelt, wie het niet heeft zweet; dat is geen natuurwet maar beleid.

het probleem is dat iedereen airco ziet als “luxe gadget”, terwijl het in een vergrijzend land gewoon hitte-risicobeheersing is én een piekbelastingbom op de elektriciteitsinfrastructuur: precies op die paar hete avonden gaat iedereen tegelijk koelen en dan krijg je lokaal spanningsklachten/overbelasting, daar helpt nog zo’n mooi energielabel weinig aan. de oplossing is dat we koeling behandelen als systeemvraagstuk: bouwregels met buitenzonwering/ventilatie-eisen, wijkgerichte netverzwaring waar het echt knelt en vooral vraagsturing (slimme thermostaten, dynamische tarieven) zodat niet heel Nederland om 18:00 de compressor aanzet en daarna jankt dat “het net het niet aankan”...

Die “paradox” is ook gewoon vastgoedkapitalisme: verhuurders laten flats veranderen in betonnen ovens, innen huur, en als het 35 graden wordt mag de huurder lekker zelf een airco+rekening fixen — oh ja want onderhoud/isolatie is “te duur”. Maak koelte een basisrecht: verplicht woningcorporaties én particuliere verhuurders tot buitenzonwering/groen/dakisolatie en subsidieer dat gericht, anders blijft het: rijk koelt, arm kookt. En ondertussen de Telegraaf doen alsof dit een lifestyle-keuze is, lol.