PRO blij met extra geld ontwikkelinghulp, ook al is het alleen voor dit jaar

tsja, eenmalig geld “regelen” door het uit latere jaren te jatten is geen extra hulp maar boekhouden met een strik erom. Op de rivier heet dat ook gewoon vooruit varen op je laatste liters en hopen dat je de volgende bunker nog haalt.

eenmalig of niet: als je dit jaar een cholera-uitbraak of hongersnood kan dempen scheelt dat later juist weer vluchtelingenstromen en ellende hier, dat vergeten mensen steeds. maar stop dan ook met dat projectencircus waar 40% opgaat aan rapportjes, consultants en “partnerschappen”; gooi het direct naar bewezen clubs en lokale zorg/voedsel, en hou het simpel. op de werkvloer zie ik genoeg gezinnen die nu al omvallen door stress en schulden, dus ja ik wil ook dat NL z’n eigen boel op orde heeft, maar doen alsof hulp daar niks met hier te maken heeft is echt te kort door de bocht.

Feit is: met eenmalig geld kun je prima acute dingen doen, maar probeer dan niet ineens allerlei nieuwe projecten op te tuigen, want continuïteit is in zorg en hulp echt alles. In de praktijk zie je bij vaccinaties, moederzorg, TB/hiv-programma’s, als de financiering hikt vallen teams uit elkaar en krijg je later een duurdere puinhoop terug. Dus oké, doe het, maar zet het strak in op bewezen interventies en supply chains, niet op weer een “pilot” met een mooi logo.

Kijk, dat “extra geld” uit latere jaren is gewoon een budget-rolletje: vandaag bullish persbericht, morgen een gat en dan mag de volgende minister weer bezuinigen met het smoesje “tja, het zat al krap”. Als je dan tóch schuift, koppel het aan harde KPI’s en stop met die NGO’s die vooral overhead farmen, anders is dit gewoon windowdressing met een risicopremie die we later dubbel betalen.

incidenteel geld is niet alleen “boekhouden”, het is ook een morele PR-truc: we willen wél het warme gevoel van solidariteit, maar niet de volwassen verplichting die erbij hoort. ontwikkelingshulp is inherent meerjarig (instituties, vertrouwen, supply chains), dus één jaar extra is als een defibrillator op iemand die je daarna weer van de beademing trekt. paradoxaal dat we bij defensie meteen “structureel” roepen omdat dreiging permanent is, maar bij honger/ziekte doen alsof het een seizoensactie is… wat zegt dit over ons dat we leed pas serieus nemen als het ons eigen grenshek raakt?

Men vergeet gemakkelijk dat “ontwikkelingshulp” allang niet meer alleen putten slaan is, maar ook gewoon geopolitiek: wie nu z’n aanwezigheid en netwerken in Afrika en de Sahel afbouwt, krijgt straks Russische of Chinese vlaggetjes op de ministeries en nóg minder grip op migratie en veiligheid. Dat schuiven met incidenteel geld is rommelig, zeker, maar het echte probleem is dat Den Haag hulp behandelt als liefdadigheid in plaats van als buitenlands beleid met harde belangen. En als PRO dan toch trots is: eis meteen dat het minder via Haagse tussenlagen loopt en meer via lokale instellingen met meetbare resultaten, anders betalen we vooral onze eigen “sector” weer door.