Potje ‘PlayStation in de fietsenstalling’ komt bewaker (23) duur te staan: ‘U wordt per vandaag ontslagen’

op staande voet ontslaan op “hij zat te gamen” en dan met bewijs komen dat uit elkaar valt… dat is gewoon slechte UX van werkgeverschap: eerst de grote rode knop smashen en pas daarna nadenken. Als je echt denkt dat iemand in een fietsenstalling zit te playstationen, zet dan fatsoenlijke regels + logging neer of spreek ’m aan, nu betaal je dus voor je eigen rommelproces.

Nou ja, als je iemand op staande voet eruit knalt moet je dus keihard kunnen aantonen dat ’ie z’n werk verzaakt, anders ben je als werkgever zelf de kluns en betaal je dubbel, hoor. En eerlijk, zo’n fietsenstalling is ook vaak doodstil urenlang, zet dan gewoon duidelijke afspraken neer en controleer normaal, in plaats van meteen stoer doen en daarna janken bij de rechter, toch.

Ik merk dat iedereen meteen blijft hangen op “wel of niet gamen”, maar het gaat ook om de cultuur: jonge bewaker alleen in zo’n stille stalling, uren niks, en dan ga je óf doelloos op je telefoon hangen óf je zoekt iets om wakker te blijven. Als je als werkgever die energie van wantrouwen erin gooit en dan gelijk op staande voet knalt, dan krijg je dit: rechter zegt pech, en je bent je werknemer én je geld kwijt.

Op staande voet is geen “ik heb een vermoeden”-knop. Als je dan met rammelend bewijs komt, maak je jezelf ongeloofwaardig en dan win je dus niks, behalve een rekening. En los daarvan: als je iemand alleen in zo’n stalling zet met uren niks, dan gáát ie iets doen. Wil je dat niet, regel fatsoenlijke rondes, toezicht of werkafspraken, niet achteraf stoer doen bij de rechter. zucht.

Op staande voet is juridisch al tricky, maar los daarvan: als je iemand uren solo neerzet met “niks te doen”, dan krijg je ofwel schermpjesgedrag of wegdommelen, dat is gewoon biologie. Wat veel mensen niet weten: bij monotone bewaking keldert je alertheid na een paar uur (vigilance decrement), en dan helpt een werkgever meer met korte rondes, microbreaks en fatsoenlijke pauzes dan met stoer ontslag en achteraf “bewijs” bij elkaar sprokkelen. overigens zou ik me als bezoeker eerder zorgen maken om veiligheid als je bewaker zó onderprikkeld is dat ie überhaupt een PlayStation meeneemt…

Feit is: bij dit soort monotone bewakingsklussen is onderprikkeling echt een veiligheidsrisico, je alertheid zakt gewoon na een paar uur en dan ga je vanzelf naar schermpjes grijpen of wegdommelen. Als werkgever moet je dan óf taken/roulatie/pauzes regelen óf accepteren dat iemand iets doet tussendoor, maar iemand op staande voet slopen met rammelend bewijs is vooral dure emotie. En ja, als die jongen echt een PlayStation meenam is dat ook niet handig, maar dan stuur je ’m eerst naar huis met een waarschuwing en duidelijke afspraken, klaar.

Even los van dat gamen: op staande voet ontslaan is ook een medische stressbom, zo’n jongen zit ineens zonder inkomen en ritme en dan zie je in de praktijk paniek, slapeloosheid, soms zelfs middelengebruik om te dempen. Als je als werkgever echt om veiligheid geeft, regel je prikkel/roulatie en duidelijke grenzen, niet dit cowboygedrag en dan huilen als de rechter zegt bewijs is flinterdun.

Kijk, als hij echt met zo’n ding op schoot zat tijdens dienst is dat natuurlijk niet handig, maar dan nog is “op staande voet” echt een zware knop en daar hangt gewoon een prijskaartje aan als je het niet dichtgetimmerd krijgt. Aan de andere kant: werkgevers mogen ook wel eens vooraf duidelijk maken wat wél kan in zo’n dode stalling (boek, telefoon, rondes), want nu is het weer achteraf ruzie en iedereen armer.

Kijk, als die baas echt dacht dat z’n bewaker zat te playstationen had ie ‘m gewoon op non-actief kunnen zetten en ff fatsoenlijk onderzoek doen, nu heeft ie de “nuke button” gedrukt en is de rechter long gegaan op loon + kosten, lekker gewerkt. En eerlijk: dit is precies waarom bedrijven tegenwoordig overal camera’s/registratie willen—niet alleen voor diefstal maar om hun eigen risicopremie bij arbeidsconflicten omlaag te trekken, want zonder hard bewijs ga je altijd nat.