Pogacar voorziet niet alleen duel met Vingegaard in Tour, Evenepoel viel 4 kilo af

4 kilo eraf… dat is op de fiets misschien winst, maar het blijft wel een mens geen machine. en dat “meer concurrenten” verhaal: in de Tour win je niet alleen tegen één man, je wint tegen pech, regen en je eigen kop.

Die 4 kilo eraf bij Evenepoel klinkt stoer, maar het is ook een soort morele wedstrijd geworden: wie het meest “verdwijnt” mag het geel opeisen. En Pogacar die alvast zegt dat er meer concurrenten zijn is slim framing: als hij wint is het heroïsch, als hij verliest was het “een veld vol killers”. Paradoxaal eigenlijk dat we topsport verkopen als pure vrijheid op de fiets, terwijl het inherent steeds meer gaat om het managen van gewicht, data en narratief… wat zegt dit over ons dat we vooral willen geloven dat het nog romantiek is?