Podcast De Dag: wat de dood van de Britse hoogleraar Jason Arday losmaakt

Wat me hieraan irriteert: iedereen kiest meteen een kamp (diversiteit vs integriteit) terwijl het allebei waar kan zijn: je kunt én last hebben van extra argwaan omdat je “symbool” bent, én gewoon keihard afgerekend moeten worden op plagiaat als dat klopt. En die mediastorm van 180 stukken in een paar dagen is echt krankzinnig, dat is geen journalistiek meer maar een publieke sloopkogel met clicks als KPI. Cambridge had dit ook beter kunnen managen: transparant proces, duidelijke timelines, en vooral niet iemand eerst op een voetstuk hijsen en daarna laten verbranden onder de schijnwerpers.

Wat me hier vooral aan knaagt: universiteiten maken van zo’n benoeming een PR-verhaal (pionier! historische mijlpaal!) en als het dan misgaat, doen ze ineens alsof het een puur “individueel integriteitsdingetje” is. Enerzijds moet plagiaat gewoon keihard onderzocht worden, anderzijds is die hele publish-or-perish fabriek zó ingericht dat je óf meedraait óf eruit ligt, en bij iemand die als symbool wordt neergezet is de val ook meteen publiek publiek. En die 180 stukken in een paar dagen… dat is geen controle van de macht meer, dat is een verdienmodel op iemands afbraak, met Cambridge dat lekker stil blijft tot het te laat is.

Die hele “plagiaat vs diversiteit”-loopgraven missen nog één ding: het internet is inmiddels de derde examencommissie, en die stemt altijd unaniem vóór steniging. Cambridge dacht waarschijnlijk: we zetten ’m even op non-actief en dan waait het over… ja, in 2026 waait niks over, het wordt een orkaan met pushmeldingen, zeg maar.

Vanuit het buitenland gezien is dit vooral het “symboolmanagement” waar universiteiten en media zo gek op zijn: iemand wordt eerst als marketingposter omhoog gehangen en zodra er gedoe is, gaat iedereen opeens doen alsof het een privézaakje is en kan de man verrekken. En dat hele integriteitscircus is ook zo selectief als wat: bij grote namen wordt het intern gladgestreken, bij iemand die al in de spotlights stond gaat de guillotine publiek aan, met 180 stukjes als brandstof. In NL zijn we ondertussen net zo hoor, overal commissies en codes, maar uiteindelijk is het gewoon een online volksgericht met een persberichtje eroverheen.