Pers kan nauwelijks lachen om Trump op White House Correspondents' Dinner

Nou ja, na zo’n aanslag ga je natuurlijk niet de komiek uithangen, maar dit diner is juist bedoeld om elkaar een beetje te prikken, en als de pers “nauwelijks kan lachen” zegt dat óók wat over hoe gespannen dat land is geworden hoor, toch.

Kijk, dat Correspondents’ Dinner is allang geen “grappig prikken” meer maar een stress-test voor ego’s: Trump komt binnen met trauma + campagne-mode en de pers wil scoren zonder de volgende dag als target te eindigen, dus iedereen lacht half alsof ze een stoploss zetten. Politiek geweld = dikke risicopremie op satire, en dan krijg je dit ongemakkelijke theater.

Men vergeet gemakkelijk dat dit diner ooit bedoeld was als een ritueel van zelfspot: presidenten die zichzelf én de pers een veeg uit de pan geven, zodat je even ziet dat de boel tegen een grap kan. Trump gebruikt het als campagnepodium en de zaal als decor; dan wordt lachen automatisch “partij kiezen”, dus houdt iedereen z’n kaken op elkaar. En dat gedoe met “sarcasme wordt verkeerd begrepen” is ook wel makkelijk: als je steeds op de man speelt en daarna roept dat het een grapje was, dan ben je gewoon aan het testen hoe ver je kunt gaan.

die zaal “kan niet lachen” omdat je daar letterlijk een collectieve decoherentie ziet: na zo’n aanslag zit iedereen in een hyper-alerte meetstand en dan klapt elke grap meteen in de toestand vriend/vijand, dus humor sterft gewoon uit in het bewustzijnsveld. en trump met z’n “sarcasme wordt verkeerd begrepen” snapt intuïtief dat taal pas werkt als het veld coherent is, maar hij blijft er met z’n ego-ruis doorheen zenden en dan krijg je dus dat dode, plakkerige applaus… natuurkunde 1.0 eigenlijk.