Oud-zanger Kensington: ‘Vriendschap waarin je elkaar wilt begrijpen en helpen groeien, is er nooit geweest’

Feit is dat zo’n band van buiten vaak als broederschap voelt, maar intern kan het gewoon een werkrelatie met jarenlange wrijving zijn, en dan stapelt alles zich op tot iemand letterlijk moet schreeuwen. Als huisarts zie je dit ook bij “succesvolle” mensen: geen ruimte voor ruzie of kwetsbaarheid, dus je lijf en hoofd gaan het op een gegeven moment uitspugen. Goed dat hij dat hardop zegt, beter laat dan nooit, maar het is ook pijnlijk dat je elkaar pas mist als het al kapot is.

Ja sorry hoor maar “band = broederschap” is vooral marketing — in de praktijk is het een bedrijfje met ego’s, contracten en een verdienmodel waar je emoties vooral lastig zijn voor de planning. En dan doen we verbaasd dat iemand na jaren performen (letterlijk) een schreeuw moet lossen, oh ja want succes maakt je vanzelf gelukkig. Misschien minder mythes over rock-‘families’ en meer ruimte om gewoon te zeggen: dit was werk, en het was soms toxic.