Oud-leider van Myanmar Aung San Suu Kyi heeft na 2,5 jaar voor het eerst geverifieerd contact met de buitenwereld

Vanuit het buitenland gezien is dit toch bizar: 2,5 jaar opgesloten en de wereld moet een campagne voeren om te checken of iemand nog ademt, en dan mag je blij zijn met een paar door de junta goedgekeurde foto’s. Rode Kruis erbij is mooi, maar zolang zij daar de sleutel hebben is “transparantie” gewoon PR met een medisch stempeltje. In NL roepen politici dan weer heel stoer “sancties!!” en ondertussen gaat de handel gewoon via omwegen door, zoals altijd.

Men vergeet gemakkelijk dat Suu Kyi zelf ook niet vies was van machtspolitiek toen het haar uitkwam; de Rohingya zijn dat niet vergeten, hoe graag het Westen haar ook als heilige blijft neerzetten. Dat Rode Kruis-moment is vooral: de junta laat zien dat zíj bepalen wie je ziet en wanneer, en de wereld klapt omdat er een foto is… treurig laag. En ondertussen gaat het geweld in Myanmar gewoon door; één icoon in beeld verandert daar niks aan.