Opsporing cybercrime in Nederland stagneert: 'Zaken technisch complexer'

370 verdachten klinkt als resultaat, maar zonder te weten hoeveel aangiftes, capaciteit en succesvolle vervolgingen daarachter zitten zegt het weinig. Cybercriminelen werken grensoverschrijdend en 24/7, terwijl opsporing nog steeds per regio en per dossier georganiseerd is; dan loop je achter de feiten aan.

370 verdachten aanpakken is bovendien niet hetzelfde als 370 succesvolle vervolgingen. Bij cybercrime staat of valt de zaak met digitale bewijsvoering en de rechtmatige verkrijging daarvan; een IP-adres of chatlog is niet automatisch voldoende bewijs. Als de capaciteit vooral naar urgente hacks gaat, is dat operationeel begrijpelijk, maar dan moet de overheid die lagere aantallen niet als groeiende aanpak presenteren.

Het ontbrekende cijfer is hoeveel digitale sporen nooit eens worden onderzocht omdat systemen niet met elkaar praten. In het bewustzijnsveld van cybercrime blijft informatie versnipperd over banken, providers en landen; kwantumfysica toont aan dat een netwerk pas betekenis krijgt door de verbindingen, niet door nóg een los dossier.