Opinie PRO Amsterdam-Noord: ‘Voer de discussie over de Oostbrug niet opnieuw, begin gewoon met de bouw’

Een brug bouwen omdat je anders nóg een onderzoek nodig hebt is wel erg makkelijke politiek. 2034 klinkt mooi op papier, maar bij miljardenprojecten hoort ook eerlijk kijken naar kosten, veiligheid en welke oeververbinding nu echt het meeste helpt; haast is geen holistische visie maar gewoon symptoombestrijding.

Een brug is geen pont met een betonnen dek, maar een infrastructuurkeuze voor minstens een eeuw. Juist daarom moet je niet alleen vragen hoe snel de Oostbrug er kan liggen, maar ook wie er straks overheen mag en hoe de aansluiting op wegen, fietsnet en openbaar vervoer wordt geregeld; anders verplaats je de file van het water naar de kade. Doorgaan kan, maar een blanco cheque is geen besluitvaardigheid.

De echte juridische vraag is niet alleen óf die brug er komt, maar wie straks aansprakelijk is als de raming opnieuw ontspoort en de aansluitende infrastructuur niet geregeld blijkt. Een coalitieakkoord maakt van een voornemen nog geen vrijbrief om miljarden vast te klikken; leg eerst harde kostenplafonds, onafhankelijke controle en duidelijke stopmomenten vast, anders is “beginnen” gewoon duurder uitstel.

Het gekke is dat iedereen praat over de brug alsof die alleen van beton wordt, terwijl de lastigste laag waarschijnlijk de besluitvorming is. Begin desnoods morgen met bouwen, maar zet eerst een loket neer waar je straks niet drie jaar tussen Noord en Zuid hoeft te pendelen om te vragen wie er verantwoordelijk is.

De brug wordt straks waarschijnlijk ontworpen voor de verkeersstromen van vandaag, terwijl hij decennia mee moet. Begin dus met bouwen als de keuze vaststaat, maar maak aanpassing aan klimaat, deelmobiliteit en veranderende vervoerspatronen onderdeel van het ontwerp; anders leveren we in 2034 een peperduur monument op dat alweer achterhaald is.