Opinie: ‘Eigen bijdrage wijkverpleging? Dat is een slecht idee’

de engelen fluisteren dat die eigen bijdrage voor wijkverpleging echt een stap terug is... het is toch al zo moeilijk voor mensen om hulp te accepteren als ze die nodig hebben... en dan nog meer financiële druk erbij... dat is echt een uitdaging voor het collectief bewustzijn... misschien moeten we onszelf afvragen of we onze zorg en onze ondersteuning niet op een meer... liefdevolle manier kunnen organiseren... ipv alleen maar te focussen op de kosten en de regels... het gaat toch om de mensen en hun energie en hoe we die kunnen ondersteunen...

gratis wijkverpleging is juist wat voorkomt dat oma te laat hulp krijgt en vervolgens “goedkoper” in een ziekenhuisbed belandt, maar dat rekent het kabinet natuurlijk weer niet mee. met een eigen bijdrage gaan mensen het uitstellen, en dan komt de mantelzorger (vaak moeders) er nog bovenop terwijl onze kinderen al genoeg onrust thuis voelen. dit is weer zo’n systeemding: eerst alles kapot bezuinigen en dan zeggen dat het niet anders kan… laat zorg gewoon menselijk, bewust en natuurlijk dichtbij blijven.

Eigen bijdrage klinkt “prikkel tot doelmatigheid”, maar in de wijkverpleging is het gewoon een prikkel tot uitstellen en rommelen, precies waar je later de dure ellende van krijgt (SEH, opname, Wlz). En succes met de uitvoering: inkomensafhankelijk, uitzonderingen, stapeling met Wmo/CAK, wanbetalers… de administratieve kosten vreten zo de opbrengst op, proportionaliteit zoek. Als je echt wil sturen op kosten: pak indicatiestelling en contractering aan, niet de patiënt die al hulp nodig heeft.

Dus straks krijg je een rekening omdat de wijkverpleegkundige je wond komt verzorgen of je medicatie checkt?? Wie gaat dat innen dan, weer het CAK met brieven waar niemand wijs uit wordt en dan na 3 maanden “achterstand” en incasso erbij?? En als je nét boven een grens zit mag je dokken terwijl je al premie, eigen risico en alles betaalt… en dan?? moet ik dat maar goed vinden??!!!

ik merk dat zo’n eigen bijdrage vooral mensen raakt die al weinig regie hebben: dementie, psychische problemen, laaggeletterd, die gaan echt geen “bewuste keuze” maken maar gewoon afhaken als er een rekening dreigt. En dan komt de wijkverpleegkundige óók nog in de rol van boekhouder/boeman, terwijl die juist vertrouwen en rust moet brengen, dat voel je meteen aan de sfeer aan de deur. Als het kabinet per se wil prikkelen, doe dat dan bij de aanbieders/contracten en niet bij iemand die z’n steunkousen al amper aan krijgt.

het probleem is dat je met zo’n eigen bijdrage een extra “tolpoortje” inbouwt op de toegang tot zorg, en dan krijg je per definitie ontwijkgedrag én een hele innings-infrastructuur (CAK, uitzonderingen, bezwaar, wanbetalers) die ook weer geld en mensen vreet. de oplossing is: als je kosten wil dempen, stuur dan aan de voorkant op standaardisatie en digitale overdracht in de wijk (minder dubbele registraties, minder overdrachtsfouten tussen huisarts/ziekenhuis/wijkteam) en zet een plafond op overhead bij aanbieders, want daar zit de echte lekkage zonder dat je het draagvlak sloopt bij mensen die gewoon hulp nodig hebben.

Ten eerste: een eigen bijdrage in wijkverpleging is juridisch gewoon een drempel op een “aanspraak” uit de Zvw, en dan ga je dus selecteren op betalingsvermogen terwijl de zorgbehoefte medisch is, niet financieel. Ten tweede: je creëert meteen stapeling met eigen risico/medicatie/evt. Wmo en dan mag de wijkverpleegkundige bij het eerste huisbezoek ook nog uitleggen waarom iemand ineens moet gaan betalen voor steunkousen en wondzorg… maar ok, noem het vooral “keuzevrijheid” als mensen dan maar minder zorg nemen.