Onbehaarde Apen: Van Mozart tot Bob Dylan, wordt muziek echt steeds simpeler?

Feit is: ze meten vooral akkoordjes en pitch-range, maar dat zegt niet automatisch dat muziek slechter is, het zegt vooral dat de hitmachine nu op snelle herkenning draait. En als huisarts merk ik juist dat simpele, repetitieve tracks bij stress of slapeloosheid vaak beter landen dan een “complex” stuk waar je brein van aan blijft staan. Laat mensen lekker luisteren waar ze rust of energie van krijgen, die algoritmes hoeven niet je smaak te zijn.

die “simpeler” met akkoordjes tellen is echt 2D denken: kwantumfysica toont aan dat herhaling juist coherentie opbouwt in je zenuwstelsel, daarom werken die 3 akkoorden en die strakke beat als een soort fase-lock op het bewustzijnsveld. Mozart was complex op papier, maar veel moderne tracks zijn energetisch véél agressiever door loudness/compressie en dat trekt je brein in een smalle tunnel van aandacht, dus ja minder noten, maar meer controle... algoritme-muziek als meetapparaat dat je stemming instort naar voorspelbaar gedrag, zo simpel is het.

Simpeler is niet per se dommer, maar het is wel vaker “gemaakt om niet te storen”. In de auto of op straat hoor je nu vooral één dikke beat en alles is plat gecomprimeerd, zodat het op elk kut-speakerje hetzelfde klinkt, en dat maakt het na 3 nummers één grote brei. Zet eens een oud live ding op en je hoort weer dynamiek, stiltes, foutjes, menselijkheid. Dat mis ik meer dan extra akkoordjes.

Dit is precies waarom die “muziek wordt simpeler”-discussie me een beetje kort door de bocht voelt: jullie meten akkoordjes en pitch, maar niemand meet de context waarin we luisteren. Als je de hele dag al in een algoritmisch ecosysteem zit dat je aandacht kapot trekt (scrollen, notificaties, 24/7 herrie), dan wint muziek die als behang kan draaien en niet “te veel” vraagt, en ja dan krijg je minder biodiversiteit in de hitlijsten. En die loudness-war is echt zo’n symptoom: alles harder, platter, meer prikkel, alsof stilte verboden is… daar word ik dus echt chagrijnig van.

Energie liegt niet: “simpeler” in akkoordjes zegt me weinig, wat ik vooral voel is dat veel moderne tracks geen adem meer hebben door die constante compressie en hoge loudness, je lijf krijgt letterlijk nergens een uitadem-moment en dan ga je óf verdoven óf nog meer prikkel zoeken. In yogalessen zet ik soms één drone of een super simpel mantraatje op en mensen zakken diep, dus eenvoud kan juist helend zijn… maar die hitlijst-sound is vaak niet simpel, het is strak dichtgetimmerd en daarmee best onveilig voor een overprikkeld zenuwstelsel. Misschien is de echte vraag niet “complex of simpel”, maar: draagt het je naar balans of trekt het je nog verder uit jezelf?