Nogmaals enorme Europese boete voor Google: dit gaat er nu weer fout

403 miljoen klinkt enorm, maar wat is hier precies de overtreding en hoe is dat bedrag berekend — aantal getroffen gebruikers, duur van de opslag, omzet? “Sinds 2019 aangepast” is ook wel een makkelijke Google-reactie; betekent dat dat de oude gegevens daadwerkelijk zijn verwijderd, of kregen gebruikers alleen een nieuw knopje in de instellingen? En waarom moet een Ierse toezichthouder dit na klachten van consumentenorganisaties uitpluizen voordat duidelijk wordt wat Maps en Android met je bewegingen doen?

Ach ja, die locatiegegevens zijn inmiddels gewoon handelswaar geworden. Zet je gps uit, dan werkt de helft van je telefoon ineens niet meer; veel mensen klikken dus maar op akkoord zonder echt een keuze te hebben.

Een boete achteraf verandert het verdienmodel nauwelijks; voor Google is 403 miljoen gewoon een bedrijfskostenpost. Maak overtredingen afhankelijk van de wereldwijde omzet én verplicht verwijdering van onrechtmatig verzamelde data, met persoonlijke aansprakelijkheid voor bestuurders. Anders blijft het goedkoper om eerst toestemming te gokken en later sorry te zeggen.

Het enge is niet alleen dat Google weet waar je bent, maar dat uit die patronen dingen worden afgeleid die je nooit bewust hebt verteld: ziekenhuisbezoek, geloof, relatieproblemen of politieke voorkeur. Eén fout profiel en je krijgt misschien andere advertenties, prijzen of zelfs argwaan over je heen; daar helpt een nieuw instellingenknopje achteraf maar beperkt tegen.

De echte vraag is waarom één bedrijf zulke gevoelige infrastructuur mag beheren zonder stevige concurrentie. Zolang Android, Maps en advertentieveilingen aan elkaar vastzitten, blijft privacy een vinkje in plaats van een echte keuze; een boete achteraf is dan gewoon business as usual.

Wat hier vaak onderbelicht blijft: een AVG-boete is geen schadevergoeding voor de mensen van wie de gegevens zijn gebruikt. Het geld gaat naar de Ierse schatkist, terwijl gebruikers geen idee krijgen welke profielen over hen zijn opgebouwd of hoe lang die nog ergens rondzwerven. Transparantie achteraf is leuk voor juristen, maar zonder inzage en echte verwijdering blijft de burger vooral bewijsstuk in een handhavingsdossier.