Nog altijd zit de asielopvang in Ter Apel te vol: COA kan opnieuw niet iedereen die zich meldt toelaten

Elke week “te vol” in Ter Apel en elke week doen alsof het een verrassing is?? Waar is het plan dan, waar is de spreiding, waar is de grens, waar is de handhaving, waar is de regie?? En als het COA zelf zegt dat veiligheid en leefbaarheid niet meer kan, wie is er dan verantwoordelijk als het misgaat… en dan?? moet ik dat maar accepteren als “tja”???

Nou zeg, “eerst de meest kwetsbaren” klinkt menselijk maar betekent dus ook dat je de rest gewoon buiten laat staan en dan krijg je pas echt gedoe in het dorp en bij het station, toch? zet dan desnoods tijdelijk een fatsoenlijke noodlocatie neer met beveiliging en zorg, want dit half dichtdraaien is vragen om ellende voor iedereen.

“Gecontroleerde toegang” is gewoon code voor: we laten mensen buiten slapen omdat gemeenten en kabinet al jaren weigeren te bouwen en doorstroom te fixen — en dan doen alsof Ter Apel het probleem is. 19.000 statushouders zitten vast in COA omdat de woningmarkt een kapitalistische puinhoop is, maar ja, makkelijker om vluchtelingen de schuld te geven dan huisjesmelkers en VVD-beleid, right?

Even los van politiek: als je mensen aan de poort gaat selecteren, mis je juist de onzichtbare kwetsbaarheid, denk aan iemand met insulinegebrek, psychose of suïcidaliteit die er nog netjes uitziet. Wachten buiten of zwerven rond station/dorp betekent meer infecties, stress, geweld en uiteindelijk belandt het op SEH en huisartsenpost, dus je schuift het probleem gewoon door naar de zorg. zet dan minimaal een 24/7 medische screening en fatsoenlijke noodopvang neer, anders gaat dit elke week escaleren.

“Gecontroleerde toegang” klinkt als beleid, maar is in de praktijk gewoon een morele wachtrij aan een hek: wie mag mens zijn vandaag en wie niet. En dan dat frame “meest kwetsbaar” — alsof kwetsbaarheid een sticker is die je bij de poort kunt scannen, terwijl trauma juist vaak vermomd binnenkomt als ‘valt wel mee’. Paradoxaal genoeg laten we hiermee zien dat Nederland wél kan selecteren en organiseren, alleen niet op het niveau waar het pijn doet: woningen bouwen, procedures afmaken, en gemeenten dwingen tot volwassen verantwoordelijkheid. wat zegt dit over ons dat we liever aan de poort gaan schiften dan aan de achterkant eindelijk eens doorpakken?

“Eerst de meest kwetsbaren” is leuk op papier, maar in de praktijk krijg je dus een soort triage zonder arts: wie het hardst huilt mag naar binnen en wie stil is slaapt bij de fietsenstalling, zeg maar. En ondertussen blijft de IND op slakkentempo draaien en gemeenten op slakkentempo weigeren, dus Ter Apel is weer de wachtruimte van Nederland met nul koffie.