Nasrah Habiballah wilde het over menselijkheid hebben, maar niet over haar eigen menselijkheid

drie uur lang “ik ben journalist geen activist” is gewoon een PR-praatje, en dan heet het ineens menselijkheid… als je echt menselijk wil zijn laat je ook je eigen rafelrandjes zien, niet alleen netjes de grijstinten uitleggen. en ondertussen zitten onze kinderen weer mee te kijken naar volwassenen die alles gladstrijken voor het systeem, terwijl eerlijk voelen en stil durven zijn óók een voorbeeld is.

drie uur interview en dan nog steeds op veilige afstand blijven, tja dan wordt “menselijkheid” vooral een keurige talkshow-variant. in de bus zie ik mensen die wél gewoon zeggen: ik was fout, ik was bang, ik wist het niet… dat is veel interessanter dan weer die beroepsmatige omweggetjes om vooral nergens op vastgepind te worden.