Nanda (65) belandde in de WIA, pas toen merkte ze hoeveel vooroordelen er zijn: 'Zoveel nare reacties'

Achter een WIA-uitkering zit lang niet altijd iemand die “niet wil werken”. Soms zit daar jarenlange mantelzorg, slapeloze nachten en een lichaam achter dat gewoon op is. We zouden onze kinderen bewust mogen leren dat zorg voor een ander waardevol is, maar niet vanzelfsprekend gratis en onbeperkt kan worden afgewenteld op één moeder.

Het wrange is dat ge met een WIA vaak meer formulieren en controles krijgt dan echte hulp om weer mee te doen. En ondertussen stijgen huur, boodschappen en zorgkosten gewoon door; van dat gezeur dat iedereen lekker thuiszit, wordt de rekening echt niet lager.

Wat vaak wordt vergeten is dat een WIA-traject niet alleen financieel onzeker is, maar ook je gevoel van eigenwaarde aantast. Je moet steeds opnieuw bewijzen dat je echt iets mankeert, terwijl buitenstaanders alleen zien dat er geld binnenkomt.

Wat mij ook raakt: kinderen die opgroeien naast zo’n zware zorgsituatie worden vaak de stille tweede mantelzorger. Ze voelen spanning, passen zich aan en krijgen minder ruimte om gewoon kind te zijn; daar mag veel eerder bewust naar gevraagd worden, niet pas als iedereen is uitgevallen. Mantelzorg is waardevol, maar onze kinderen en hun ouders zijn geen oneindige noodvoorziening van het systeem.