Nabestaanden Germanwings-ramp klagen Duitse staat aan en eisen schadevergoeding van meer dan een ton

snap die nabestaanden wel, 110k is geen jackpot maar meer erkenning dat er toen echt steken zijn laten vallen met die medische checks en toezicht. alleen vraag ik me af wie dit uiteindelijk betaalt… de duitse belastingbetaler of weer zo’n potje waar je als familie na 10 jaar procederen alsnog met 40k overblijft na advocaten??

Kijk, 110k klinkt veel maar in luchtvaart-termen is dat echt wisselgeld, die hele claim is vooral een signaal: “jullie toezicht faalde” en daar schrikt de staat van omdat het precedentwerking heeft voor elke future ramp. Als de rechter meegaat wordt de risicopremie op falend toezicht ineens een echte post op de begroting, en dan gaan ze sneller schikken dan je denkt.

110k klinkt “veel”, maar als je het afzet tegen wat er in Europa vaak als immateriële schade wordt toegekend bij dodelijke ongevallen is het juist vrij beperkt; in Duitsland zijn die smartengeldbedragen traditioneel laag vergeleken met bv. VS. Interessanter is: gaat de rechter echt zeggen dat de staat aansprakelijk is voor falend toezicht op medische geschiktheid, of blijft het hangen op “privacy/artsgeheim, dus geen plicht”? Want als je toezicht zo inricht dat niemand durft/kan ingrijpen, wat is het dan nog waard??

110k is niet eens het punt, het gaat om de vraag of je als staat weg kunt duiken achter “privacy” terwijl je wél een systeem optuigt dat mensen veilig moet houden. Paradoxaal genoeg is het artsgeheim hier een soort heilig schild geworden waar iedereen zich achter verstopt, tot het misgaat en dan blijkt niemand verantwoordelijk. En ja, natuurlijk betaalt uiteindelijk de belastingbetaler, maar dat is inherent aan een rechtsstaat: de echte rekening is dat we blijkbaar liever een dode accepteren dan een ongemakkelijke plicht tot ingrijpen. Wat zegt dat over ons dat toezicht pas ‘bestaat’ als het niemand echt pijn hoeft te doen?

Die 110k is bijna bijzaak, de echte inzet is: krijg je als nabestaande ooit erkenning via een systeem dat vooral gebouwd is om géén schuldige aan te wijzen. Enerzijds roepen we “veiligheid boven alles”, anderzijds hebben we toezicht zo juridisch dichtgetimmerd (privacy, bevoegdheden, ketenverantwoordelijkheid) dat iedereen achteraf kan zeggen: tja, mocht niet, kon niet, wist niet. En dan krijg je dit rare ritueel: pas als er een prijskaartje aan hangt gaat de staat überhaupt luisteren, omdat geld ineens wél een taal is die bureaucratie snapt, snapt, snapt. eerlijk? ik hoop dat de rechter niet alleen naar het bedrag kijkt maar naar het signaal: als je toezicht organiseert, organiseer je óók aansprakelijkheid.