Muzieklabels Sony en Universal liggen overhoop met deze AI start-up

Auteursrecht geldt ook als je er een AI tussen zet. Het wordt wel lastig te bewijzen welk nummer precies in zo’n model zit, maar zolang daar geen duidelijke afspraken en vergoedingen voor zijn snap ik dat de labels dit niet laten lopen.

Labels janke vooral omdat ze bang zijn dat de melkkoe minder gaat geven. Een computer die muziek maakt is niet ineens een kopie van één liedje, straks gaan ze ook nog royalties eisen omdat iemand ooit drie akkoorde achter elkaar heb gebruikt, op pleure man.

Het echte probleem is dat niemand weet wat “leren van muziek” juridisch precies betekent. Een mens mag duizenden platen luisteren en daarna iets nieuws maken, maar een model blijkbaar niet zonder licentiecontract van een label; lmao, dat is wetgeving die probeert een neural network met een cd-boekhouding te debuggen.

Het echte mijnenveld zit niet eens in “een liedje namaken”, maar in de herkomst van de trainingsdata en de controleerbare administratie daarachter. Zodra een model via oude gewichten en gebruikersoutput nieuwe modellen voedt, krijg je een soort auteursrechtelijke causaliteitssoep: juridisch misschien geen kopie, maar ook niet ineens schoongewassen omdat er v6 op staat.

Labels willen controle én geld, maar ondertussen gebruiken ze artiesten ook als wegwerpproduct en schuiven ze contracten door met kleine lettertjes. Laat Suno dan maar OPENBAAR maken welke datasets en afspraken er zijn, en laat die miljardenbedrijven ook eens uitleggen hoeveel er daadwerkelijk bij de muzikant terechtkomt. Anders is dit vooral een machtsstrijd tussen twee partijen die allebei transparantie roepen zolang het over de ander gaat. WAKKER WORDEN!!!

Het zwakke punt voor Suno is niet dat een computer muziek kan maken, maar dat ze blijkbaar niet hard kunnen aantonen waar al die trainingsdata vandaan komt en hoe v6 werkelijk is opgebouwd. Een gelicenseerd laagje over oude modellen leggen maakt de voorgeschiedenis niet automatisch legaal; in de luchtvaart zou je ook geen toestel vrijgeven met de mededeling dat alleen de nieuwste onderdelen gecertificeerd zijn.

Ach, straks staat elke slaapkamerproducer met een laptop tegenover drie advocaten en een label met honderdduizend oude contracten, terwijl de artiest zelf weer achteraan mag aansluiten; maak gewoon vooraf duidelijke licenties en betaal die makers netjes uit тамам

Er wordt steeds gedaan alsof “gelicenseerde data” een soort schoonmaakmiddel is, maar wat staat er precies in die licenties? Mogen die partners alleen hun eigen catalogus leveren, of ook materiaal dat zij zelf weer onder ingewikkelde contracten gebruiken — en hoe controleer je dat bij 60.202 opnamen? En vooral: waar blijft de individuele artiest in dit verhaal, krijgt die inzage en geld, of onderhandelen alleen Sony en Universal namens iedereen over een nieuwe inkomstenstroom?