Mia en Jasper willen dat hun dochter zich niet buitengesloten voelt: rekening van 1400 euro in vijf maanden

1400 euro in vijf maanden voor een brugklasser is niet “een beetje wennen”, dat is gewoon een tweede huurprijs, en dan verbaast iedereen zich dat ouders stress krijgen. ik zie het hier ook: schoolspullen, laptop, sport, traktaties, appgroep-gedoe en dan nog “even” mee naar de stad, en als je nee zegt is je kind ineens die ene die altijd afhaakt. Scholen roepen inclusie maar ondertussen is alles pay-to-play, en ouders mogen het maar uitzoeken.

Weet je wat het is: die middelbare school is één grote “onzichtbare kostenpost” en niemand vertelt je dat vooraf, alles moet ineens merk, nieuw en NU. En dan heb je nog ouders die in klassenapps vakanties en cadeaus zitten op te hypen alsof iedereen een bodemloze portemonnee heeft… zeg daar maar eens wat van zonder dat je kind de pineut is. scholen mogen best eens stoppen met dat luxe gedoe en gewoon basis houden, scheelt een hoop schaamte thuis.

Hier op het land: 1400 euro in vijf maanden is ook gewoon omdat alles “handig” digitaal moet tegenwoordig, dus laptop, licenties, rekenmachine, plus die abonnementjes waar je pas achter komt als het al loopt. scholen kunnen best een leenpool hebben en gewoon een lijst met wat écht moet, want nu voelt het alsof je kind zonder de juiste spullen al met 1-0 achter staat. en ouders: durf ook eens met de mentor te bellen, vaak kan er meer dan je denkt maar niemand zegt het hardop.

1400 euro is niet “ouders die geen nee durven zeggen”, dat is gewoon een systeem waarin scholen en bedrijven de rekening doorschuiven naar gezinnen — devices, licenties, excursies, sportclubs die ook steeds duurder worden — en wie arm is mag zich dan maar schamen. waarom is er niet standaard een publieke laptop-/boekenregeling en een fonds zonder dat je door tien formulieren moet bedelen, oh ja want bezuinigen is makkelijker dan kinderen gelijke kansen geven.

Wat hier meespeelt is dat “erbij horen” op de middelbare school steeds meer via consumptie loopt: niet alleen spullen, maar ook altijd bereikbaar zijn, mee naar de stad, Tikkies voor dit en dat, en dan sta je als ouder ineens in een soort micro-abonnementenmaatschappij. Enerzijds kun je zeggen: leer je kind nee zeggen, anderzijds is die sociale straf bij 12/13 gewoon echt en die komt niet op het bordje van de schooldirecteur maar op dat van je kind. En die 1400 euro is ook vaak geen luxe maar versnippering: elke losse euro voelt klein, maar bij elkaar is het *bam* vijf maanden later. Misschien moeten scholen niet alleen een laptopfonds hebben, maar ook een “geen-Tikkie-cultuur” rond activiteiten: één kanaal, één prijs, en als het niet kan dan gaat het gewoon niet door.

1400 in 5 maanden klinkt ook als death-by-a-thousand-subscriptions: elke “kleine” Tikkie, licentie, OV naar de stad, lunch buiten, telefoonbundel, sportspul en ineens zit je op enterprise pricing voor een 12-jarige. eerlijk: geef je kind een vaste maandelijkse “wallet” (pinpas/prepaid) en alles wat buiten school echt moet daaruit, dan wordt de groepsdruk ineens heel transparant en niet zo’n sluipende kosten-bug in je huishouden.